Recensie

Recensie

Ahoy dreunt door perfect rockend Golden Earring

Golden Earring „Ze kunnen het nog!” Dat zeiden de fans in Ahoy in Rotterdam, waar de Haagse band Golden Earring het vijftigjarig jubileum vierde. De band toonde zich onvermoeibaar.

„We zijn geen jukebox, we spelen ook graag liedjes die we goed vinden.” Barry Hay aan het woord, leadzanger van Golden Earring afgelopen zaterdag in een zo goed als uitverkocht Ahoy in Rotterdam. De gitaar van George Kooymans komt meteen op volle sterkte, met enkele indringende akkoorden. ‘Liquid Soul’ heet deze geliefde rocksong.

Golden Earring heeft er altijd voor gewaakt een hitjukebox te zijn, elk optreden moet als nieuw zijn, met vroeg en recent werk. Daaraan voldeed de band stipt met een performance van ruim twee uur. Vijftig jaar bestaat de band nu in de huidige bezetting met van Hay, Kooymans, Cesar Zuiderwijk (drums) en Rinus Gerritsen (basgitaar). Voor de achtste keer speelden ze in Ahoy, niet per se vanwege dit jubileum (de band werd feitelijk opgericht in 1961) maar omdat een van de oudste rockbands ter wereld cultureel erfgoed is en wereldwijd superberoemd. Het publiek, jong en oud, telde opvallend veel mannen met T-shirts of leren jasjes met de opdruk van Rolling Stones, Santana, ZZ Top – bands dicht bij de sound van Earring.

In het voorprogramma stond de Limburgse driemansformatie DeWolff die met rauwe, psychedelische bluesrock ver terug in de tijd ging. Daar klonken ze, de jaren zeventig gezongen en gespeeld door de in 2007 opgerichte band met Pablo van de Poel als zanger en gitarist. De zaal was bedeesd, maar mij bliezen ze omver met het bluesrefrein „I know your heart is burning”. Jankende gitaar, wolfachtig huilende stem van Van de Poel. Ze waren genereus en kondigden de hoofdact aan als „toffe jongens die toffe muziek maken”.

Dat deed Earring. Met vloeistofprojecties achter nummers als ‘Liquid Soul’, ‘Going to The Run’ en ‘Say When’ gingen ook zij terug in de tijd. Hay zei het „niet te kunnen geloven dat ze opnieuw in Ahoy staan”, alsof „het niet waar is”. Het optreden begon bijna verstild met de projectie tegen de achterwand van de Polydor-single ‘I Do Rock ’n Roll’ (1979) op een ouderwetse pick-up. Dit liedje van het studioalbum No Promises... No Debts had destijds geen hitpotentie, maar groeide tijdens liveoptredens uit tot een overrompelend nummer met de bijna agressieve gitaar van Kooymans, het dynamiet van drummer Zuiderwijk, de doorleefde rockstem van Hay en de diep doordringende basgitaar van Gerritsen. Af en toe dreunde de vloer van Ahoy, en dat is niet gering.

Lees ook: een interview met Hay uit 2016: ‘Hoezo, generatiekloof?’

Daverende drumsolo

De rockers, geboren tussen 1946 en 1948, leken niets van hun vitaliteit te hebben verloren. De fans riepen dat ook uit, je hoorde het aldoor: „Ze kunnen het nog!” Voor de grootste opwinding zorgden vanzelfsprekend hits als ‘Radar Love’, ‘Twilight Zone’, ‘Another 45 Miles’ en ‘When the Lady Smiles’.

Drummer Cesar Zuiderwijk. Foto Andreas Terlaak

Maar er gebeurde meer. Gerritsen gaf een briljant-geïnspireerde gitaarsolo op zijn witte dubbelnek bas. En Cesar Zuiderwijk groeide uit tot held tijdens een drumsessie waarin hij op onnavolgbare wijze zijn hoog opgebouwde drumstel liet daveren, pulseren, hameren en zingen zelfs.

Nadat hij zijn stokjes enkele keren hoog opgooide en daarna in het publiek wierp, ging hij daadkrachtig verder, nu met blote handen op de bekkens. Dit leek de kern van het hele Earring-optreden: onvermoeibaar.

Kooymans excelleerde in een ingetogen akoestische versie van ‘Johnny Make Believe’. Hay beloofde het publiek na afloop „see you next year”. De Haagse band blijft geliefd, en terecht: iedereen heeft herinneringen aan de legende Golden Earring, of het nu aan Pinkpop is, de middelbare school of een unplugged theateroptreden. Dit is perfect rockende Nederlandse én internationale popgeschiedenis.