Brieven

Brieven

Illustratie
Illustratie Cyprian Koscielniak

Het opiniestuk van Ewald Engelen, Millennials moeten het theater redden (9/11), dat hij schreef over de staat van het (klimaat)theater verbaasde me. Het was een speech, begreep ik, op een avond over Aktie Tomaat. Hij gooide daarna vanaf het toneel een avocado tegen een wand.

Ik bleef hangen aan de gedachte, ik parafraseer, dat toneelmakers geen stelling nemen en net als journalisten aan hoor en wederhoor doen. Klimaatontkenners en racisten krijgen het woord. Met het oog op de klimaatcrisis kunnen we ons dit niet permitteren. Het verbaast omdat Engelen kennelijk van de kunst iets absoluuts verlangt. Het verbaast omdat toneel de dialoog als startpunt heeft. Een ontmoeting tussen mensen, wereldbeelden. Mogelijk een botsing, mogelijk een omhelzing. Dat is onzeker.

Maar wat vraagt Engelen van het theater? Als ik zijn gedachtegang volg: een aanhoudende paniekmonoloog, tegelijk opgevoerd in alle theaterzalen van de wereld. En daarna revolutie. Behoedzaamheid lijkt me op zijn plek, bij zijn enthousiasme over het willen vernietigen van het oude. Zonder dat dit overigens je verlangen naar het nieuwe hoeft aan te tasten. Ook ik maak me zorgen om apathie over klimaatverandering, apathie over ons huidige economische systeem. Waarom Engelen hier een mogelijkheid in ziet het theater een kopje kleiner te hakken, is onduidelijk. Je zou het als gratuit kunnen opvatten.

Ik kan mij indenken dat het niet een tekort aan liefde is dat deze gedachtegang inleidde. Maar dat hij zó veel van het theater verwacht, dat het slechts teleurstelling en de daarop volgende afwijzing kan oogsten. Is het, als we even op de grond komen staan, niet wat veel van de kunst gevraagd de klimaatcrisis te keren?


Toneelschrijver, auteur van All Over. Acts of love
, over liefde in tijden van klimaatverandering