Recensie

Recensie Muziek

Naar het Chineke Orchestra komt haast niemand luisteren

Het Chineke Orchestra bewijst dat jonge musici van kleur een plek verdienen in de witte orkestwereld. Pijnlijk dat er haast niemand kwam luisteren.

Chineke Orchestra
Chineke Orchestra Foto ERIC RICHMOND

Nog altijd is het een zeer witte wereld: die van het symfonieorkest. Het Britse Chineke Orchestra, vier jaar geleden opgericht, is de grote uitzondering. Voor het allergrootste deel bestaat het uit BME-musici (Black and Minority Ethnic), met als doel carrièrekansen te bieden aan jonge musici van verschillende etnische achtergronden, en zo het tij langzaam te keren.

Het streven is nobel, maar niet zonder risico’s. Want als Chineke inderdaad de sterren van de hemel speelt, moeten we ons voortaan bij elk orkest afvragen waar de zwarte musici zijn. Maar valt het tegen, dan ligt het stigma ‘zie je nou wel’ op de loer.

Chinekes niveau fluctueerde donderdag tussen heel goed en matig. Het eerste stuk op het programma, de Ouverture Coriolan van Beethoven, begon strak. Vanaf het eerste moment viel op hoe dirigent Kevin John Edusei de musici met voelbaar vertrouwen meenam. Alsof ze met touwtjes aan zijn dirigeerstok vastzaten, zo exact volgden de instrumentgroepen zijn soepele bewegingen. Maar wat ook direct duidelijk werd, was hoe een prachtig eensgezinde strijkersklank de rest van de avond zou lijden onder zwakke koperblazers.

Lees ook dit interview met Chineke-musicus Yannick Hiwat

In het Vioolconcert van de Brits-Afrikaanse componist Samuel Coleridge-Taylor (1875-1912) bewees Chineke zich een uitstekend begeleidingsorkest. Vooral in het laatste deel, waaraan Edusei flinke porties Puccini-lyriek meegaf, ontstonden knappe een-tweetjes met soliste Elena Urioste. Als Urioste een van haar moeilijke loopjes speelde, hield Chineke haar steeds fier in de lucht.

In de Tweede symfonie van Johannes Brahms herinnerde het orkest zich de heldere articulatie van Beethoven voor de pauze. Het vertrouwen in een goede afloop groeide gestaag. Na een hobbelige start stonden de laatste delen als een huis.

Al met al leverde Chineke een knappe prestatie voor een orkest dat pas vier jaar bestaat en elk project met nieuwe musici speelt. Pijnlijk om te zien was dat ze die prestatie leverden voor een erg klein publiek. Ondanks het toegankelijke programma en de op volle toeren draaiende pr-machine was de zaal niet eens voor de helft gevuld.