Het lulligste einde van een tvprogramma ooit

Zap Net5 vroeg aandacht voor prostaat- en teelbalkanker. Acht bekende mannen zouden strippen op een tv-podium voor een volle zaal.

Simon Keizer, Kenzo Alvares, Sander Lantinga en Jan Versteegh in For One Night Only: He-le-maal naakt.

Het is hoe dan ook een mijlpaal: acht bekende mannen, die strippen op een tv-podium voor een volle zaal. De piemelparade For One Night Only: he-le-maal naakt was te zien bij Net5 ‘Powered by Linda’ om aandacht te vragen voor prostaat- en teelbalkanker, ziekten waar mannen zich gevaarlijk weinig op laten testen.

Geen concept dat mikt op diepe intellectuele bevrediging van de kijker, maar uiteindelijk schuilt in ons allemaal een ezel: laat een wortel voor onze neus bungelen en wij lopen erachteraan. Dus ik keek. In Pauw was eerder gebleken dat die presentator was gevraagd, maar dat het verzoek niet langs zijn management was gekomen. „Het dansen” was het struikelblok geweest, zei de presentator. Oké.

Wie er wel durfden? Simon Keizer, maar Nick dan weer niet. (Niet meteen denken: waarom zou Nick niet durven?) Presentator Jan Versteegh was er, het televisietalent dat zijn Talpadagen slijt tussen de ballenbakken van Lingo. En verder radio-dj Sander Lantinga (ooit streaker op Wimbledon), cabaretier Viggo Waas, acteur Thijs Römer, presentator Jasper Demollin, Peter Faber en danser Kenzo Alvares.

De zender had twee uur en vijf minuten zendtijd ingeruimd, die helaas niet allemaal werden gevuld met blootballet. Sterker: er werd een aanloop van homerische proporties genomen. Zo zagen we de giechelige eerste dansrepetities, met alle kleren nog aan. Keizer, filosofisch: „Nu ben je figuurlijk naakt, naakter dan naakt, naakter dan letterlijk.”

De aanstaande letterlijke naaktheid wierp een lange schaduw vooruit in de figuurlijke bijbetekenissen van bijna alles wat er werd gezegd. Van een onschuldig „Ik zie potentie” tot weigeraar Jandino Asporaat die tegen Volendammer Keizer zei: „Je paling komt er eindelijk… De palingsound komt er eindelijk uit.” Om hun schaamte te dempen oefenden de mannen hun dans onder meer in een drukke supermarkt (ja, ook bij de stokbroden).

Uiteindelijk was er veel ruimte voor de ernstige boodschap die met al dat jolijt aan de man gebracht moest worden. Keizer, die zelf op zijn vijftiende zijn vader verloor, vertelde over de verantwoordelijkheid die hij voelt ten opzichte van zijn dochter om niet jong te sterven. Barrie Stevens vertelde over zijn eigen prostaatkanker en schoorvoetend over de impotentie die er het gevolg van was. Waas en Keizer gingen naar een arts waar hun testikels achter een heuphoog scherm op tumoren werden onderzocht.

Uiteindelijk duurde het bijna twee uur voor de mannen in de kleedkamer zaten om de smetteloze kapiteinspakken aan te trekken die ze op het podium weer zouden moeten uittrekken. Er werd gegrapt over Kapitein Iglo en een schaal vissticks. Inmiddels stroomde de zaal vol met heel veel vrouwen. Zelfs zenderbaas Linda de Mol kwam een kijkje nemen.

Na alle voorbereiding was de dans zelf vlug voorbij: het duurde drie minuten. Op het onvermijdelijke You Can Leave Your Hat On ontdeden de mannen zich van hun hagelwitte uniformen, ze knielden en draaiden, schoenen vlogen in het rond. Nadat de broeken waren weggeworpen, verschenen acht goudglimmende strings. De petten bewogen naar beneden, tot voor het kruis. De touwtjes werden losgetrokken.

Een mens kan niet ontkennen dat zoiets spannende tv oplevert. Het publiek sprong op. Daar gingen de armen al in de lucht, maar wat was dit voor listig camerawerk? Aan de voorkant blokkeerden de toeschouwers het zicht en toen schakelde Net5 naar de billencamera achter het podium. Het beeld bevroor. Niets gezien! Die onbegrijpelijke knieval voor de preutsheid was – excusez le mot – het lulligste einde van een televisieprogramma ooit.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.