Opinie

Breng onze mannen eens wat vaker in beeld

Rosanne Hertzberger

Vorige week stond er een essay van mijn lieftallige echtgenoot in de krant. Iedereen weet nu dat ik luidruchtig de afwasmachine inruim als ik ontevreden ben. Dat hij soms tegen de wasmand trapt. Dat hij nooit de nageltjes van onze kinderen knipt. Het verhaal was een regelrechte schending van de privacy en intimiteit van ons gezin, maar werd opgestuurd met mijn instemming. Het diende namelijk een hoger doel. Ons gekrakeel is onderdeel van een onzichtbare wereldoorlog – „geen corveerooster, maar een cultuurstrijd”, in zijn woorden.

Dit was functioneel naakt. Een verhaal over een doorsnee vader in een doorsnee Nederlands huishouden. Toch lees je er niet vaak over, althans, niet over hoe het echt zit: met zijn opvoeding, zijn frustraties, zijn gevoel onterecht beschuldigd te worden.

De man doet het niet snel goed

In de praktijk is onze onzichtbare wereldoorlog een dodelijk saai, gezapig geheel met weinig raketbeschietingen en veel burgerlijke gezelligheid. Vergeef me als ik hier te vlijtig op zoek ga naar verbanden, maar ons huiselijk gekrakeel voelt als een metafoor voor de conflicten in dit land. Daar lijkt de situatie soms ronduit grimmig, de tegenstellingen scherper dan ooit. Tussen Zwarte Piet-voorstanders en roetveeg-voorstanders, tussen bouwvakkers en ecologen, tussen natuurliefhebbers en boeren, tussen forenzen die door willen rijden en de mensen die blij zijn met 100 kilometer per uur.

Voor wie zich te veel op sociale media begeeft (wij allen), lijkt Nederland zich deze dagen op het randje van een burgeroorlog te begeven. Maar wat blijft er van die dreiging over als je Facebook en Twitter wegklikt? Kijk om je heen in plaats van op je scherm en je ziet er weinig van terug. In werkelijkheid lijkt Nederland in 99 procent van de gevallen op precies zo’n gezapig huishouden als dat van ons. Met soms een ruzie, maar meestal een overdaad aan knullige burgerlijkheid.

De meeste mensen zitten dit weekend niet schuimbekkend voor de televisie Zwarte Pieten te tellen, maar bladeren door de Allerhande. De Toyota SUV in hun straat staat bumper aan bumper naast een ladende Prius. De burgeroorlog lijkt zich altijd elders te bevinden. Die speelt vooral in de virtuele, parallelle werkelijkheid van onze nieuwe communicatiekanalen.

Wat blijft er over als je de extremisten en de agressieve neonazi’s die vorige week de activisten van Kick Out Zwarte Piet aanvielen, wegdenkt? Als je voor de verandering niet naar de uitwassen kijkt, maar naar de miljoenen toeschouwers die er geschokt getuige van zijn? Die telkens weer aangeven hoezeer ze zich zorgen maken over de verruwing en verharding van onze tijd? Hoe zien die wereldse conflicten eruit in gewone Nederlandse huishoudens? Dát vond ik zo functioneel aan het ‘naakt’ van vorige week. Een groot vraagstuk werd teruggebracht naar de nageltjes van mijn kinderen. De echtgenoot die vindt dat hij al relatief veel doet in huis, en toch telkens de wind van voren krijgt.

Nogmaals, vergeef me als ik te vlijtig op zoek ga naar verbanden, maar ik zie dit ook terug in de discussie over Zwarte Piet. Mensen die vanwege begrijpelijk, menselijk jeugdsentiment maar moeilijk afscheid kunnen nemen van Zwarte Piet en zich in dat proces telkens weer onterecht beschuldigd voelen van een zeer ernstig vergrijp: racisme.

Ik wil van de mannen horen die voor dag en dauw opstaan, terwijl hun gezin nog ligt te slapen, om voor de files uit met 130 naar hun werk te kunnen racen. Die alleen maar horen hoe fout ze bezig zijn, dat ze klimaathufters zijn, en geen zier geven om de toekomst.

De conflicten van onze tijd hebben een gemene deler. Telkens weer voelt een grote groep mensen, vooral onze Nederlandse mannen, zich tot in het diepst van hun ziel gekrenkt. Ze zijn goedzakken, die deugen, hard werken, geen vlieg kwaad doen, en ze voelen zich telkens weer onterecht beschuldigd van ernstige misdaden: racisme, seksisme, het vernietigen van onze planeet.

Dat is, denk ik, de praktische uitwerking van veel van de conflicten van onze tijd. Het zou goed zijn als we hun verhalen niet vergeten en hen misschien wat vaker in beeld brengen. Gewoon, voor de lieve vrede.

Rosanne Hertzberger is microbioloog.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.