Recensie

Recensie Film

Stampend naar de kloten

Documentaire ‘Thunderdome Never Dies’ is een ongefocuste, wat monotone mix van fancultus, verhalen uit de oude doos en bedrijfsreportage over de Thunderdome-dansfeesten.

Gabbers in ‘Thunderdome Never Dies’.
Gabbers in ‘Thunderdome Never Dies’.

„Nederlanders willen stampen”, zegt iemand. En zo is het: Thunderdome Never Dies is een terugblik op dansfeesten waar – voor het eerst in ijsstadion Thialf in 1992 – tienduizenden ‘gabbers’ de hele nacht naar de kloten gingen op speed, xtc en coke. En gaan, al noemen ze zich vaak niet langer gabbers. De proletarische tak van de housecultuur, zeg maar.

Gabbers met hun kale schedels en foeilelijke trainingspakken zijn een boeiende subcultuur en Thunderdome speelde een sleutelrol in de opkomst van Nederland als partyland. Maar Thunderdome Never Dies is zwak in uitleg en duiding. De ups en downs van de gabbercultuur komen terloops aan bod: eind jaren negentig kwam de klad erin door drugsexcessen, hooliganisme en vermeend racisme en was het stoere er na parodieën als Hakke en Zage en Gabbertje wel af.

De documentaire gaat ook over ID & T, enthousiaste feestbeesten die met de lucratieve merchandise en cd-verkoop van Thunderdome een mondiaal entertainmentbedrijf opbouwden. Anno 2019 vergadert men over branding en „innovatie binnen het concurrentieveld”. Tussendoor mogen talloze kaalkopjes leeglopen over de saamhorigheid en broederschap van Thunderdome, waarna we hen er met malende kaken, zwetende torso’s en rollende ogen op los zien hakken.

Dat maakt Thunderdome Never Dies tot een ongefocuste, vaak wat monotone mix van fancultus, verhalen uit de oude doos en bedrijfsreportage. En als zodanig alleen boeiend voor hardcore fans.