Recensie

Recensie Film

‘Judy’ toont de neergang van een fenomenale ster

Biopic Renée Zellweger schittert als Judy Garland in haar nadagen in ‘Judy’. Ze laat niet alleen haar neergang, maar ook haar fenomenale talent zien. ●●●●●

Renée Zellweger als Judy Garland in ‘Judy’.
Renée Zellweger als Judy Garland in ‘Judy’.

In de gezaghebbende lijst die het American Film Institute opstelde van de honderd beste filmliedjes aller tijden staat Judy Garland op de eerste plaats met haar lijflied ‘Over the Rainbow’ uit The Wizard of Oz. Garland behoort ook tot de zangers die de meeste liedjes in de lijst hebben met ‘The Man that Got Away’ uit A Star is Born, ‘The Trolley Song’ en ‘Have Yourself a Merry Little Christmas’ uit Meet Me in St. Louis en ‘Get Happy’ uit Summer Stock.

Misschien goed om dat even te memoreren, omdat Garlands tragische levensloop gemakkelijk haar fenomenale talent kan overschaduwen. Ze was meer dan een zielig geval: op haar huid gezeten door een over-ambitieuze moeder, als kindster geëxploiteerd door studio MGM, van jongs af aan verslaafd aan pillen, permanent wankelend tussen zenuwinzinking en glorieuze comeback. Dat is allemaal waar, maar haar vermogen om met haar enorme stem haar publiek diep te raken verloor ze nooit volledig.

De makers van biopic Judy – met Renée Zellweger in een fantastische hoofdrol – concentreren zich op haar laatste levensfase, met flashbacks naar haar jeugd bij studio MGM in de jaren dertig. De film schetst een tamelijk ongecensureerd beeld van de ster in haar nadagen. In 1968 is Garland geboekt voor concerten bij de Londense club Talk of the Town. In de VS krijgt ze geen werk meer vanwege haar beruchte onbetrouwbaarheid. Haar kinderen moet ze achterlaten bij haar ex-man. In Londen krijgt ze gezelschap van haar vijfde en laatste echtgenoot Mickey Dean (Finn Wittrock); een lefgozertje dat haar gouden bergen belooft.

Ze is eigenlijk niet meer in staat op te treden, maar als kostwinner heeft ze niet veel keus. Haar chaperonne Rosalyn Wilder (Jessie Buckley) moet haar zo ongeveer het podium opduwen. Eenmaal op het podium aanbeland zingt ze de ene keer de sterren van de hemel en begint ze de andere keer haar publiek uit te schelden.

Hoe maak je daar een film over, zonder te vervallen in voyeurisme en een fout soort ramptoerisme? Dat kan alleen door ook Garlands warmte, charme en overgave aan het publiek te vangen. Dat is de grote prestatie van Zellweger. Ze is als zangeres geen Judy Garland; ook geen Garland in haar nadagen. Maar haar stem is goed genoeg om haar optredens te laten overtuigen. De muziek is fraai met het drama verweven en perfect gedoseerd; de bijrollen zijn stuk voor stuk fantastisch bezet (met Michael Gambon in een kleine rol als nachtclubeigenaar); Londen in de jaren zestig ziet er schitterend uit.

Lees ook een interview met hoofdrolspeelster Renée Zellweger: ‘Haar magie blijft onverklaarbaar’

Garlands fans herkenden haar kwetsuren. Dat leverde een band op die veel intenser was dan de bewondering van het publiek voor de meeste sterren. Regisseur Rupert Goold, afkomstig uit het theater, laat dat fraai zien aan de hand van een ontmoeting van Garland met twee grote fans: een homostel dat ’s nachts een omelet voor haar bakt. Die scène is verzonnen, hoewel de film grosso modo dicht bij de werkelijkheid blijft. Maar dat maakt de scène niet minder mooi.