Een tv-avondje vol verworpenen der aarde

Zap In de aandacht voor de verworpenen der aarde toonde zich gisteravond de geest van de overleden tv-maker Kees Driehuis.

Danny Ghosen aangedaan tussen de demonstranten in Tripoli in 'De slag om Libanon'.
Danny Ghosen aangedaan tussen de demonstranten in Tripoli in 'De slag om Libanon'. Foto NTR

Toen de gestorven televisiemaker Kees Driehuis twee weken geleden werd herdacht, ging er terecht veel aandacht naar de rol die hij had gespeeld als aanjager van jongere VARA-journalisten. Driehuis’ engagement speelde daarbij een belangrijke rol: zijn rode hart sprong vooral op bij nieuws over de verworpenen der aarde.

Documentairemaker Sinan Can – een van de prominentste leerlingen van Driehuis – presenteerde maandag het nieuwe buitenlandprogramma (tevens radio- en onlineplatform) Synaps. Cans persoonlijke stijl van filmen was prominent aanwezig in de reportage die hij over Noord-Korea maakte. Hij is het soort journalist dat je even bezorgd over zijn schouder ziet kijken als een Noord-Koreaanse vluchteling in een bushokje in Seoul iets uitlegt over Noord-Korea.

Het verslag was mooi, maar het nieuws viel een beetje tegen. Via hoogleraar Koreastudies Remco Breuker had Synaps een USB-stick met het hele bevolkingsregister van Pyongyang in handen gekregen, maar veel onthullingen leverde dat niet op. Wel werden er zaken bevestigd die uit andere bronnen al bekend waren – zoals de discutabele inkomensbronnen van Kim Jong-un. De dictator zit vermoedelijk in de crystal meth; Breaking Bad tot de derde macht.

De slag om Libanon

De geest van Kees Driehuis bleef boven de avond zweven, zeker bij De Slag om Libanon. Een half jaar geleden was de als kind uit Libanon gevluchte Danny Ghosen (1978) terug in zijn geboorteland voor het maken van een mooi tweeluik voor de NTR. Toen eind vorige maand premier Hariri door protesten werd gedwongen tot aftreden, wist Ghosen niet hoe snel hij terug moest naar Beiroet voor een derde deel, dat maandag al op tv was – uitstekend snel handelen van de publieke omroep.

Niet alleen de talloze armen roeren zich, ook de middenklasse snakt naar verandering in het land. Het was prachtig om te zien hoe de verslaggever aangestoken raakt door de droom van de revolutie. Wanneer hij na vier maanden de activiste Joumana Haddad weer spreekt, struikelt hij haast over zijn woorden. Als er echt iets verandert in Libanon, maar dan écht, dan wil hij er wel komen wonen. Ghosen krijgt een warme blik en een high five als dank. Later loopt hij hard tegen de tegenkrachten aan - en tegen de angst voor een burgeroorlog. Hij houdt het niet droog.

Hotel Athene

Ook correspondente Ingeborg Beugel maakt televisie met het hart. Zij woont in de Atheense wijk Metaxourgio die weliswaar aan het verhippen is, maar waar ze zich ’s ochtends langs de daklozen in haar portiek moet wurmen. Het worden er alleen maar meer. De buurt stond centraal in de eerste aflevering van de documentaireserie Hotel Athene (BNNVARA). Beugels reportages tonen hoe sociaal engagement kan beginnen in iemands directe omgeving. Bij haar geen deskundigen, maar sappelende middenstanders.

De een is nog moedelozer dan de ander: „Ik betaal de elektriciteit, het water en mijn personeel. Voor belastingen heb ik geen geld.” Dat wijst op een structuurfout in de staatsinrichting. Je begrijpt waarom Beugels solidariteit bij deze mensen ligt: ze kregen een economische crisis én een vluchtelingencrisis over zich heen en voelen zich in beide kwesties ernstig in de steek gelaten door de rest van Europa. „De Europeanen vinden dat Griekenland één groot hotel moet worden.”

Een paar keer komt in Hotel Athene een man in beeld die voor een habbekrats karton verzamelt op straat. Beugel vraagt zich af hoe het is om een leven te leiden waarin niemand je ooit opmerkt. Dat is maar half waar, want zij ziet de man wel. En Kees Driehuis ook, als hij daarboven een beetje behoorlijke ontvangst heeft.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.