Renée Zellweger als Hollywood-icoon Judy Garland; tics, bewegingen en humor van Garland vloeien samen met eigenschappen van Zellweger zelf.

Foto David Hindley/Pathé Productions

Interview

‘De magie van Judy Garland blijft onverklaarbaar’

Interview Renée Zellweger De actrice nam een jaar zangles en zong live voor haar imponerende rol in ‘Judy’. „Zo goed zingen als Judy Garland blijft voor mij toch onbereikbaar.”

Biopic Judy gaat over de nadagen van Hollywood-icoon Judy Garland. In de film is de ster verslaafd, egocentrisch en destructief. Tegelijkertijd weet actrice Renée Zellweger (50) van haar personage een fragiel vogeltje te maken. Zo eenzaam en kwetsbaar dat je haar veel vergeeft. Zeker als Garland, die musicalgeschiedenis schreef in films van The Wizard of Oz (1939) tot A Star is Born (1954), af en toe zingt als weleer. Of de zoveelste geestige vileine grap maakt.

Hoe de late Garland eruitzag of klonk staat volgens regisseur Rupert Goold bij weinig mensen scherp op het netvlies. Daarom kunnen in zijn biopic Garlands tics, bewegingen en humor samenvloeien met eigenschappen van Zellweger zelf, het ‘Girl Next-door’-gevoel dat ze uitstraalt op haar vijftigste en haar fysieke fragiliteit.

Dat laatste valt op tijdens een interview in Londen, waar ze vaak en luid lacht, maar haar tengere lichaamsbouw toch verrast. Zelfs als je haar als Garland uitgeput in een hotelbadkamer hebt zien instorten.

Ook de afwisseling van angst en euforie in de ogen van haar personage tijdens zangnummers blijkt een versmelting te zijn van actrice en personage. De film is opgebouwd rond de concertreeks die Garland in de winter van 1968 moest aannemen in Londen omdat ze diep in de schulden zat. Ieder optreden was een gok. Garland zelf, haar band noch het publiek wist hoe de fysiek en mentaal uitgeputte ster die avond zou presteren. De angst in Zellwegers eigen ogen werd veroorzaakt doordat de zangscènes in één enkele take voor een livepubliek werden opgenomen, zodat ze authentiek zouden overkomen. Zellweger: „Er waren een aantal scènes waarvan ik op voorhand had besloten dat ik er beter niet te veel over zou kunnen nadenken voor we ze filmden. Dat geldt voor de meeste scènes op het podium. Ik heb alles gedaan wat in mijn macht lag om me voor te bereiden. Maar daarna was het een kwestie van bidden. Ik heb me maar zo min mogelijk geprobeerd voor te stellen hoe het eruit zou zien.”

Ook tijdens de opnamen ging Zellweger nog door met haar research naar Garland. „Ik ben niet de hele tijd ‘in character’ gebleven. Maar ik was wel heel gulzig. Als ik na een dag filmen om twaalf uur thuiskwam, nam ik op Facetime de scènes van de volgende dag door met mijn dialectcoach. Altijd doken er tijdens die gesprekken nieuwe vragen op, zaken die ik nog niet wist of waar ik nog niet was op gestuit tijdens mijn zoektochten in de krochten van YouTube.”

Zellweger lijdt net als Garland aan slapeloosheid, vertelt ze. Maar bij haar wordt die niet veroorzaakt door een levenslange verslaving aan amfetamines. „Ik ben ’s nachts het meest creatief. Dan schrijf ik ook.”

Zellweger nam meer dan een jaar zangles voor de film. Hoe slaagde ze erin de stem van Garland te benaderen? „Ik heb geprobeerd om dat heel verstandelijk en technisch te doen. Ik heb gelet op het nasale aspect van haar stem, de manier waarop ze de medeklinkers aanzet in plaats van de klinkers, hoe ze geen noot laat ontsnappen en hoe ze die vervolgens aan een volgende rijgt. En hoe ze vibrato bovenop haar tonen legt, in plaats van aan het einde. Maar daarnaast heb je het magische, onverklaarbare element in haar stem, waardoor hele generaties erdoor geraakt worden. Dat is ook weer iets waar ik zeer bewust niet al te veel over heb nagedacht. Dat blijft voor mij toch onbereikbaar.”

De film wisselt de nadagen van Garland af met scènes die zich afspelen tijdens haar prille carrière, toen filmstudio MGM haar hele leven bepaalde: met wie ze een date had, wat ze at en wanneer ze sliep. In die periode begonnen Garlands levenslange verslaving aan uppers en downers en haar eetproblemen.

Er is de suggestie van seksuele intimidatie op filmsets en de film bevat verwijzingen naar de managers, echtgenoten en anderen die financieel profiteerden van haar carrière. Garland wisselde periodes waarin ze non-stop werkte af met talloze inzinkingen en zelfmoordpogingen, vaak balancerend op de rand van een faillissement. Uiteindelijk stierf ze op 47-jarige leeftijd aan een onopzettelijke overdosis barbituraten.

De vraag of iemand Garland had kunnen redden, is volgens Zellweger moeilijk te beantwoorden. „Er was een heel samenspel van factoren: haar pad werd vanaf heel jonge leeftijd door anderen bepaald. Vrouwen kregen in die tijd sowieso veel minder de kans om hun eigen lot te bepalen. Maar al haar problemen en moeilijkheden hebben haar ook gemaakt tot de grote artiest die ze was.”

Lees hier de recensie van ‘Judy’

Garland was zeker niet de eerste Hollywoodster die werd opgeslokt door de Hollywoodmachine en ten onder ging aan haar eigen succes, zegt de actrice. Dat was voor haar zelf een reden om in 2010 zes jaar te stoppen met acteren, vertelt ze. „Er was nog zeer weinig authentiek in mijn leven. Ik had weinig oprechte gesprekken. Vaak maakte ik levensbepalende beslissingen op basis van werkverplichtingen. Zelf zag ik dat niet zo, maar familie en vrienden zagen dat wel. Ik merkte niet meer hoe ik mezelf wegcijferde voor mijn carrière, want ik vond dat ik vooral dankbaar en verantwoordelijk moest zijn.”

Met haar rol in Judy wil ze Garland vooral „vermenselijken”, zegt Zellweger. „Ik wil laten zien welke prijs ze heeft betaald voor haar leven als artiest, hoe ze met zichzelf worstelde in de laatste periode van haar leven. Ze had een goddelijk zangtalent, maar door de film besef je pas hoe onwaarschijnlijk het was dat ze überhaupt nog kon zingen onder die omstandigheden. Ze bleef toch doorgaan. Daaraan zie je hoe heroïsch ze was.”

Correctie 13 nov 2019: De film ‘The Wizard of Oz’ is uit 1939 en niet uit 1936, zoals eerder in dit interview stond.