Recensie

Recensie Muziek

Een muur van ‘nieuwe noten’ bij tweede weekend November Music

Muziekfestival Bij het nieuwemuziekfestival November Music noemen ze de tweede zaterdag ‘De dag van de premières’. Er klonken er maar liefst 13, waarvan 7 in opdracht van het festival.

November Music 9 november
November Music 9 november Foto William van der Voort

In de Hofzaal van Babel, de voormalige Muzerije in ’s-Hertogenbosch, staat het alziend oog hoog bovenin de geornamenteerde gipsen plafondlijst. Nog geen tien centimeter daaronder wijst een bekend groen bordje ontnuchterend de nooduitgang. Maar hadden we die nodig gehad, dan hadden we ons wel eerst door de muur van ‘Nieuwe Noten’ van respectievelijk contrabassist James Oesi en accordeonist Vincent van Amsterdam moeten slaan. Dreiging en boosheid lijkt de huidige standaard.

Lees ook: De wereld wordt bij nieuwemuziekfestival ‘November Music’ op pauze gezet

Oesi mocht in vier werken alle mogelijke geluiden uit zijn contrabas hakken. Soms bij het komische af, als hij wéér een nieuw geluidje onthulde dat zich eeuwen succesvol onder de brug heeft verstopt. Bij Van Amsterdam was het meer dan eens raadzaam de oren dicht te houden. Niet omdat het niet mooi was (niets was die middag ‘mooi’), maar omdat de subtiel van kleur veranderende primen van componist Merijn Bisschops zich pijnlijk draaiend je oren in priemden.

Met nog suizende oren kon je ’s avonds naar Asko|Schönberg, dat onder andere een opdrachtcompositie van Ondrej Adámek uitvoerde: een soloconcert voor Sheng (een Chinese mondorgel) gespeeld door Wu Wei. De Sheng produceert van zichzelf geen al te hard geluid. Wei werd flink overvleugeld door de anderen, al leverde hij een briljant aandeel in een duet met zulk snerpend koper dat de strijkers een brede lach niet konden onderdrukken. Vooral de verstilde stukjes waren indrukwekkend. Adámek weet met de andere instrumenten knappe letterlijke imitaties over het podium te laten meanderen.

Asko|Schönberg leverde de hele avond een prettige egoloze topprestatie. Met name in het vorig jaar al bejubelde Spelingen van Wilbert Bulsink.

Het is heerlijk als je na enkele minuten weet dat je je niet over de begeleiding hoeft te bekommeren omdat daar niets meer mis kan gaan. Je kon je met een gerust hart focussen op de schuursponsjes van harpiste Miriam Overlach.