Recensie

Recensie Theater

Veilige reconstructie van echt asieldrama

Foto PS Theater

Goede bedoelingen maken nog geen goede voorstelling. De jonge makers van PS Theater willen met Blind Spot de uitzichtloze situatie aankaarten van ongedocumenteerde asielzoekers. Een klein jaar geleden ontmoetten ze per toeval Reda, een vluchteling uit Irak. Op basis van gesprekken met hem en anderen, schreef Eva Maria de Wit met regisseur Pepijn Smit dit stuk.

PS Theater giet het materiaal in een ondramatische, feitelijke reconstructie. Beschrijvende monologen waarin de spelers om de beurt een zinnetje afdraaien, worden afgewisseld met beknopte audioverslagen, liedjes en behoorlijk expliciete scènes: zoals moeizame telefoongesprekken met de IND, pogingen de politiek te bereiken en een mislukte gooi naar aandacht op sociale media.

Het levert vluchtig toneel op, waarin het voortdurend oplopen tegen de muren van instanties volop aandacht krijgt, terwijl de onder druk staande vriendschap tussen de theatermakers en Reda – en tussen de theatermakers onderling – interessanter is. Reda zelf blijft niet meer dan een speelpop van de makers. Meermaals vraagt hij hen op te houden zich in allerlei bochten te wringen: „Het is mijn leven.” Het wrange is: zo veel er op het spel staat voor Reda, zo volstrekt ongevaarlijk blijft deze voorstelling voor de spelers. Haast nergens bevragen ze hun eigen altruïsme. Hun mogelijk ijdele motieven worden nauwelijks geproblematiseerd.

De ongelijkwaardige vriendschap die ten grondslag ligt aan dit project wordt maar mondjesmaat onder de loep genomen. Terwijl de theatervloer zich bij uitstek leent om dat te onderzoeken. Wat zij presenteren als ‘een spannende detective’, is voor een ander een zaak van leven of dood. Dat lijkt de grootste blinde vlek.