Opinie

Jeroen Zoet in de bus

Wilfried de Jong

Een keeper is een beschermde diersoort. Daar kun je als voetbalclub niet voorzichtig genoeg mee omspringen, zeker als de doelman in een onzekere fase is beland. Na zeven jaar keepen voor PSV kreeg Jeroen Zoet te horen dat hij reserve was voor de competitiewedstrijd tegen Willem II. Coach Mark van Bommel was de boodschapper van het slechte nieuws. Hij vertelde zijn doelman dat hij maar in de luwte moest gaan zitten. Zoet dreutelde in trainingspak door de catacomben en besloot toen een plekje te zoeken in de geparkeerde spelersbus.

„Volledig begrijpelijk”, zei Van Bommel.

Op internet vond ik foto’s en beschrijvingen van het interieur van de PSV-bus en ik moet zeggen: Zoet had het slechter kunnen treffen. Dit is geen sjofele bus met kapotte netjes achterop de stoelen, dit is een luxe touringcar. Leren stoelen met usb-aansluitingen en wifi, een goed geoutilleerde keuken met magnetron en heteluchtoven, een toilet en lcd-schermen.

Van Bommel had zijn keeper getipt om niet op de reservebank te gaan zitten omdat hij anders voortdurend in beeld genomen zou worden. „Stel dat Jeroen niet juicht als we scoren of hij komt op tv als we een goal tegen krijgen.”

Tegengoals kreeg PSV – twee zelfs – en de wedstrijd werd verloren.

De club uit Eindhoven zit in een diep dal. Mark van Bommel is aangeschoten wild; tv-camera’s stropen zijn gelaat af en de trainer weet het dondersgoed. Hij helpt een handje mee; krabbelen in zijn grijze baardje, snuiven met de neus.

Een pokerface met zenuwentrekjes.

Waarom mag Jeroen Zoet niet tonen hoe teleurgesteld hij is over zijn verbanning uit het elftal? Iedereen weet dat zijn club in deze fase van punten morsen geen strak getrokken laken is. Zoet heeft een geschikte kop om ellende vanaf te lezen.

In de PSV-touringcar zit ook een werkbank met mengkraan en spoelbak. Als je tien keer door het gangpad bent geijsbeerd en in het bakje van de bestuurder tevergeefs hebt gezocht naar een mini-Milky Way, dan kom je als eenzame solist in een bus vanzelf uit bij de mengkraan. Lekker het water laten lopen en net zo lang aan de verchroomde knop draaien tot de straal de juiste temperatuur heeft.

Handen vormen een kommetje dat volloopt met lauw water. Het hoofd boven de spoelbak en dan de plens in het gezicht om het chagrijn van je af te spoelen.

Wie herinnert zich niet de tranen van Frank Rijkaard na de verloren halve finale op het EK van 2000? Of het gepieker van Frank de Boer terwijl hij op de parkeerplaats naar stadion De Vijverberg keek waar Ajax de titel liet liggen. Verliezers zijn op hun eerlijkst als ze zich onbespied wanen, met hun lijf onderuitgezakt in een stoel in een spelersbus.

De slaap tegen de ruit. Langzaam hoofdschudden. Een onrustige oogopslag. En in het geval van Jeroen Zoet het nadruppelen van een mengkraan.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.