Opinie

Over het verjagen van God

Tommy Wieringa

In het Westen leek God lange tijd verdreven uit de politiek. Zijn geest zweefde nog boven de beginselen van christelijke partijen, maar Zijn wetten waren vervangen door die van de staat. Maar net als de Terminator keert God altijd terug. In Italië zwaait Salvini duchtig met de wijwaterkwast, Hongarije transformeert onder Orbán tot het ‘Land van God’ en in Polen hangt activiste Elzbieta Podlesna twee jaar cel boven het hoofd omdat ze afbeeldingen verspreidde van de Zwarte Madonna van Czestochowa met een regenboogaureool. Met God keren ook schavot en cachot terug. De staat die de wetten van de hemel zegt te vertegenwoordigen, heeft ongelimiteerde macht op aarde. Een langdurig repressief bewind vestig je het best met behulp van de hemelse krachten; in de schaduw van de priester herkennen we de gevangenisbewaarder. Als je echt naam wilt maken, schrijft Emil Cioran, verbind hem dan liever aan een Kerk dan aan een rijk. „Op die manier zul je bekeerlingen krijgen die geheel onderworpen zijn aan jouw lot of grillen, gelovigen die je naar het je goeddunkt kunt verlossen of mishandelen.” Met God aan je zijde worden al je vijanden ketters, en ketters kun je vrijelijk vervolgen en onderdrukken. Elzbieta Podlesna wordt vervolgd omdat ze artikel 196 schond, ‘Belediging van religieuze gevoelens’. Na haar arrestatie zei de minister van Binnenlandse Zaken: „We danken de politie voor de succesvolle opsporing en aanhouding van een persoon die verantwoordelijk wordt geacht voor de ontheiliging van de afbeelding van de Heilige Maria, een van de heiligste iconen voor de Poolse bevolking.”

De alliantie met de hemel is via de politiek de Poolse rechterlijke macht binnengedrongen, de vluchtroute is afgesloten.

Toen Mussolini in 1929 het katholicisme tot staatsgodsdienst maakte, prees paus Pius XI hem als „de man van de Voorzienigheid”, meer recent bejubelde de Russische patriarch het Poetin-bewind als „een wonder van God”. Deze week kreeg God een adviseursfunctie in het Witte Huis, in de gedaante van de evangelische prediker Paula White. Zij meent dat de grond in het Witte Huis „geheiligd” wordt door haar aanwezigheid en hield haar volgelingen voor dat „nee zeggen tegen Trump net zoiets is als nee zeggen tegen God”. (NRC 05-11-’19).

In Nederland ging ons eigen stabiele genie en cultuurchristen Thierry Baudet een unholy alliance aan met de ultraorthodoxe organisatie Civitate Catholica, en riep uit het christendom „fantastisch” te vinden, zij het zonder er zelf in te geloven. (Kom op, Thierry, nog één stapje, je kunt het!)

Mijn goede vriend en Rijdende Rechter John Reid hield afgelopen zondag in de remonstrantse kerk te Bussum een lezing over de noodzaak van onafhankelijke rechtspraak, die ons beschermt tegen de staat, „de machtigste aller Goliaths”. Hij bracht het vloekverbod in de gemeente Molenlanden in herinnering. Hoewel strijdig met de grondwet, zei SGP-fractievoorzitter Corné Egas: „Voor christenen stijgen de Tien Geboden toch uit boven de Grondwet.”

„Die man”, zei Reid, „is de reden dat we onafhankelijke rechters hebben. Maar die onafhankelijkheid ligt onder vuur. Internationaal en hier in Nederland. Nu maak ik me over Corné Egas natuurlijk niet echt zorgen. Die man bedreigt de rechtsstaat niet. Ik maak me wel zorgen over een grotere, meer omvattende beweging.”

Dat in Polen en Hongarije de pensioenleeftijd van rechters is verlaagd om er trouwe knechten voor in de plaats te stellen, en dat hier te lande de VVD niet lang geleden opperde om „het oordeel van de volksvertegenwoordiging te onttrekken aan rechterlijke toetsing” – wat oud-president van de Hoge Raad Geert Corstens droogjes becommentarieerde met de woorden: „Dat klinkt mij in de oren als Lance Armstrong die zegt dat we dopingcontrole voortaan wel aan hem over kunnen laten.”

De rechterlijke macht dient als laatste bastion tegen de macht van de machtigen – staat en kerk in de eerste plaats, of een fatale vermenging van die twee. De grootste misdaden zijn met de goddelijke wet te legitimeren – waardoor Hij telkens weer uit de tempels van politiek en rechtspraak moet worden verjaagd.

Tommy Wieringa schrijft elke week een column op deze plaats.