Brieven

Brieven 9/11/2019

maximumsnelheid (2)

Grenzen stellen

Kabinet, heb de moed om landelijk 100 km per uur te introduceren. Door de lagere snelheid wordt het ook makkelijker invoegen, waardoor het terugdraaien van de 130 km per uur een walhalla zal zijn voor soepeler doorstroming. En ga niet zitten puzzelen met her en der een stukje 100, maar zet die borden meteen bij de grens, net als het inhaalverbod voor vrachtwagens. Dat scheelt duizenden borden, en de productie en plaatsing van die borden is ook milieubelastend. Dan hebben we het nog niet over de microplastics van de coating die erop zit.

maximumsnelheid (3)

De SUVVD’ers

Ik houd op de snelweg zelf al bijna vijf jaar een maximumsnelheid van 100 km per uur aan. Onvoorstelbaar dat de SUVVD’ers ijzerenheinig 130 willen blijven rijden nu overduidelijk is dat zowel stikstof- als CO2-uitstoot grote problemen brengen. Hoe egoïstisch kun je zijn? Stephen Hawking uit in zijn laatste boek de vrees dat de klimaatverandering op hol slaat, dat de ijskappen smelten en enorme hoeveelheden CO2 vrijkomen van de oceaanbodem, waardoor ons klimaat kan gaan lijken op dat van Venus, maar met een temperatuur van 250 graden Celsius. Wat rest is een steenklomp waar oceanen zijn verdampt en alle leven onmogelijk is. Is dat waar de SUVVD’ers naar streven?

Mark Rutte

Geheugenverlies

Doet Rutte het nu weer? Onze premier zegt niets te hebben geweten over burgerslachtoffers in Hawija (Bijlevelds probleem is nu ook Ruttes probleem, 8/11). Hij kan zich niet herinneren dat hij in 2015 op de hoogte is gesteld over de burgerdoden. Hij heeft pas afgelopen weekend gehoord dat toenmalig minister van Defensie Jeanine Hennis (VVD) de Kamer verkeerd informeerde over de luchtaanval. Wie Rutte vanaf het moment dat hij premier werd heeft gevolgd, weet genoeg.

taalvervuiling

Wellichtisering

In de hoofdbrief van vorige week, We gaan ten onder aan wellichtisering (2/11), hekelt Johan Schölvink woorden als ‘wellicht’ en ‘voldoende’. Ik heb op schrijfcursussen geleerd om meer basaal Nederlands te schrijven, toch voel ik nuanceverschillen die ik niet altijd wil wegpoetsen. ‘Wellicht’ is voor mij iets ‘waarschijnlijker’ dan ‘misschien’. ‘Voldoende’ klinkt als ietsjes meer dan ‘genoeg’. In schriftelijke stukken gebruiken we nog altijd schrijftaal. We kunnen besluiten die in te ruilen voor alleen spreektaal. Dan nemen we afscheid van ‘ten aanzien van’, ‘met betrekking tot’ en ‘voor wat betreft’.

China

Belang van het volk

De Chinese investeerder en partijfan Eric Li licht in een interview (China wil de wereld niet runnen, 5/11) toe waarom het Chinese politieke model effectiever is dan de westerse liberale democratie. Met interesse heb ik het artikel gelezen. China is inderdaad van een arm agrarisch land in twee generaties uitgegroeid tot een wereldmacht zonder een enkel land binnen te vallen – een enorme prestatie. Maar als Li stelt dat China pluralistischer en toleranter is en nooit geprobeerd heeft zijn moraliteit en politieke systemen aan anderen op te leggen, brengt de interviewer Tibet of de Oeigoeren niet te berde. En als Li aangeeft dat de Communistische Partij zoveel effectiever functioneert vanwege de angst legitimiteit en steun van de bevolking te verliezen, vraagt de interviewer niet hoe het volk die steun kenbaar kan maken als het de middelen daartoe – vrijheid van kennis vergaren, vrije meningsuiting en bewegingsvrijheid – worden ontzegd. Of mag de partijtop ervan uitgaan dat het belang van het volk enkel ligt bij het uitbannen van armoede?

Schiphol (1)

Een vals alarm

Per abuis de knop ingedrukt, hectiek en vervolgens alle hens aan dek (Verdachte situatie Schiphol blijkt loos alarm, 7/11). Wat een prachtige oefening en zonder voorbereiding en kennis vooraf. Voorzover ik het heb begrepen, verliep het geheel zonder chaos. Chapeau!

Zo kunnen we deze zaak ook bekijken.

Schiphol (2)

Gezond verstand

In plaats van de enigszins zelfgenoegzame felicitatie van onze hulpdiensten na het loze alarm zou een kritischer houding tegenover het domweg volgen van protocollen op z’n plaats zijn geweest. Als voormalig verkeersvlieger kan ik mij niet voorstellen dat een andere oplossing niet mogelijk was geweest. Het vliegtuig stond aan de gate, mensen stapten in, het cabinepersoneel en afhandelaars hebben routinematig contact met de vliegers, de deur van de cockpit is meestal nog niet op slot en staat vaak zelfs nog open. Een telefoontje naar het personeel ter plaatse lijkt mij voor de hand liggend vóór er besloten wordt om op het hoogste niveau de protocollen voor een kaping te activeren. Er zijn veel voorbeelden van dit soort incidenten, waar het gebrek aan ‘gezond verstand’ bij het ontstaan van een incident leidt tot het ontketenen van protocollaire acties die moeilijk te stoppen zijn zodra ze in gang gezet worden, omdat niemand meer durft of zich geroepen voelt een eerdere beslissing te herzien.

Stakingen

Protest valt stil

Bij stakingen van allerlei beroepsgroepen (zorg, openbaar vervoer, nu het onderwijs) wordt altijd een link gelegd tussen de werkdruk en het salaris. Maar wanneer het salaris iets wordt verhoogd, valt het protest vanwege de werkdruk vaak stil. Merkwaardig.

Defensie

Verantwoordelijk

„Het zegt iets over onze aansprakelijkheidscultuur en onze sterk gewortelde humaniteitscultuur die brede steun geniet,” zei militair historicus Christ Klep over Nederland dat nog altijd bezig is Srebrenica te verwerken (Hollandse helden zijn gedoemd van hun voetstuk te vallen, 31/7). Met Hawija is onze omgang met defensie weer actueel. Onze (ambtelijke) cultuur wil geen verantwoordelijkheid nemen. Het wil niets erkennen, van geen verantwoordelijkheid weten. We willen er niet aanspreekbaar voor zijn. En ja, daar zit ten dele de financiële factor van aansprakelijkheid achter.

Correcties en aanvullingen

Jonge leiders

In Jongste baas durft risico’s wel aan (31/10, p. E9) stelt museumdirecteur Charlotte Rixten dat kunstenaar Celine van den Boorn foto’s van vluchtelingen maakte. Het gaat echter om bestaande persfoto’s die Van den Boorn overschilderde.