Recensie

Recensie

Jan-van-gent lijkt een laagje poedersuiker

Fotoboek

Een aalscholver op het strand van Kwade Hoek, die als een duistere engel zijn vleugels spreidt. Eidereenden in een hagelbui. Rokende fabriekspijpen. Woeste golven, donkere wolken: in het prachtige fotoboek Turn the Tide zijn grijs, zwart, wit en bruin de overheersende kleuren. Een beetje onheilspellend, en dat is niet voor niets: met de beelden wil fotograaf Sijmen Hendriks laten zien hoezeer de vogels die op en rond de Noordzee leven onder druk staan door menselijke activiteiten. De kleur díé er is, verraadt ook de verregaande menselijke invloed: zeecontainers, visnetten, blauw plastic op een Schotse rots vol jan-van-genten.

Toch is Turn the Tide geen somber boek. Daarvoor zijn de foto’s te fraai. In de vierenhalf jaar waarin Hendriks rond de Noordzee reisde, maakte hij prachtige portretten van alken en drieteenmeeuwen. Een van de visuele hoogtepunten is de Bass Rock, een rotseiland bij Schotland dat besprenkeld lijkt met een dun laagje sneeuw of poedersuiker. Alleen dankzij het bijschrift weet je dat het hier gaat om een enorme kolonie jan-van-genten.

Achterin staat per foto nog wat extra informatie. Soms heel luchtig: „Zelfs in natuurreservaat Walberswick ligt afval op het strand. Deze bonte strandloper maakt er het beste van en gebruikt een blikje als windscherm.” En soms inhoudelijker: „Op het drukke strand bij Renesse op Schouwen-Duiveland is tijdelijk een deel afgezet zodat strandplevieren ongestoord kunnen broeden en jongen kunnen grootbrengen. Strandplevieren zijn zeldzame vogels in Nederland, ze staan als bedreigd op de Rode Lijst van Nederlandse broedvogels.” Die achtergrondinformatie had nog wel wat uitgebreider gemogen, bijvoorbeeld met gegevens over het verspreidingsgebied en de leefwijze van elke soort.

Wie de vogels uit het boek op groter formaat wil zien, kan tot 8 december 2019 naar het Natuurhistorisch Museum Rotterdam, waar een selectie van de serie te zien is. En los daarvan wakkert het boek vooral het verlangen aan om zélf naar het strand te gaan, in de hoop een drieteenstrandloper of een grote stern te zien.