Recensie

Recensie Theater

Integere vrijplaats voor onderdrukte gevoelens en taboes

Theater In ‘Rijgen’ van NTGent staan negen uiteenlopende vormen van liefde centraal. Gezamenlijk biedt dat een caleidoscopisch beeld van de mens die ploetert met lust, verlangen en geborgenheid.

Peter Seynaeve en Ariane van Vliet in ‘Rijgen’.
Peter Seynaeve en Ariane van Vliet in ‘Rijgen’. Foto Michiel Devijver

Met Rijgen onderzoeken regisseur Sarah Moeremans en toneelschrijver Joachim Robbrecht de huidige staat van de liefde. Vorm en thematiek zijn lichtjes gebaseerd op Arthur Schnitzlers Reigen (1897): de voorstelling bestaat uit negen autonome scènes waarin steeds een andere vorm van liefde centraal staat. Gezamenlijk biedt dat een caleidoscopisch beeld van de mens die ploetert met lust, verlangen en geborgenheid in een maatschappij die al snel een oordeel klaar heeft liggen.

Lees ook dit interview met Sarah Moeremans uit 2014: ‘Logica is opium voor het volk’

De reeks verleidingsdansen opent met die tussen de toneelspelers en hun publiek. In een aimabele proloog fantaseren de spelers – Peter Seynaeve in een strakke paarse legging, Ariane van Vliet in een vaatdoekgeel pak en Louis van der Waal zonder broek maar mét stropdas en sokken – hardop met de zaal over het waar, wanneer en met wie de liefde je kan overvallen. Terloops belanden we in de eerste scène: de Tinderdate, liefde uit geroutineerde verveling.

Later volgt het echtpaar dat al dertig jaar samen is, de happy single, de incestueuze relatie, webcamgirls, zoöfilie, pedofilie, gewelddadige groepsseks en ten slotte de aseksueel. Ondanks de vluchtige structuur en de komische ondertoon van tekst en spelintenties, waakt de voorstelling voor gemakkelijke banaliteit. De personages worden met compassie vormgegeven en in elke ontmoeting wordt daadwerkelijk iets integers uitgezocht. Een van de mooiste zinnetjes wordt uitgesproken door de partner van een aseksuele man, die op de valreep besluit zijn onenightstand af te blazen: „Trouw heeft iets verleidelijks. Je kan het maar één keer verbreken.”

Doordat alles ter plekke lijkt te ontstaan, voelt het als fantasieën die op het moment zelf uit hun hoofden zijn ontsproten. De acteurs spelen bovendien vooral frontaal via het publiek, zodat je je als toeschouwer medeplichtig gaat voelen aan deze bijzondere vrijplaats van verlangens, waarin taboes vrij spel krijgen en onze stoutste dromen worden bewaarheid. Uiteindelijk sussen de spelers elkaar in een zoete, voldane slaap – opladend voor weer een onontkoombare realiteit aan onderdrukte gevoelens en geheimen.