Dollemansrit door radiogeschiedenis

Zap

Matthijs van Nieuwkerk en Gerard Ekdom in DWDD.
Matthijs van Nieuwkerk en Gerard Ekdom in DWDD.

Je kunt ter ere van honderd jaar radio over radio praten, maar je kunt ook radio maken. Dus werd de studio van De Wereld Draait Door dinsdagavond aangekleed als radiohol en was er samenwerking gezocht met Radio 1 om tot een dubbeluitzending te komen, met een imposante verzameling radiomakers. Ik kwam tot zeventien gasten en dan tel ik het bronzen borstbeeld van Frits Spits, gekozen tot radioman van de eeuw, niet eens mee.

Het werd een vrolijke dollemansrit door de radiogeschiedenis van de laatste decennia, met dj Gerard Ekdom als spreekstalmeester en Matthijs van Nieuwkerk als ‘mengtafelheer’. Ekdom stond aan het begin demonstratief op zijn tenen te wippen, wat de aandacht vestigde op het lengteverschil met de veel grotere Van Nieuwkerk. Kennelijk bestaat er behalve een ‘radiohoofd’ ook zoiets als een typisch radiopostuur.

Giel Beelen had een typische radiotrui aan en telefoneerde daarin met Edwin Evers, na Spits verkozen tot op een na grootste radiomaker van de eeuw, en óók niet aanwezig. Evers houdt niet van radio op tv, vertelde hij. Het was natuurlijk ook de vraag of de radio-DWDD behalve een memorabele stunt ook echt een goede uitzending zou worden.

Overweldigend was het in elk geval: het tempo lag zo hoog dat een reguliere De Wereld Draait Door ineens slow television leek. De jingles draaiden door in vliegende vaart, bellers gisten tussendoor naar een gek geluid, Jan van Veen las een Candlelight-gedicht van ‘Nico D.’ en er waren ook nog vier interviews van radiomakers met andere radiomakers.

Die vielen wel erg kort uit. Vooral het gesprek van Jellie Brouwer (Kunststof) met Willem van Kooten en Simone Walraven had een mooi radiohistorisch verhaal kunnen worden, maar dat was in zeven minuten geen doen. Nu werd het niet veel meer dan een verzameling anekdotes uit de piratentijd en (terecht) protest tegen webcams in radiostudio’s. Het interview van Ruud de Wild met Lex Harding, met nogal wat flauwiteiten over afwezige andere radiomakers, leek vooral bedoeld om deze twee kanonnen ook wat airtime te geven.

Radio was vooral een mannendingetje aan de DWDD-tafel, waar Marieke Elsinga, Walraven en Brouwer de enige vrouwen waren. Of preciezer: een ouderejongensdingetje, waarbij het ontroerend was om een verontrustend rimpelloze Adam Curry (55) drie decennia na dato alle jingles van Curry en Van Inkel mee te zien playbacken. Het duo werkt nu aan een podcast. Jongens toch.

De muziek werkte heerlijk nostalgiserend, zeker toen het New Cool Collective verschillende tunes van legendarische programma’s speelde (Radio Tour de France!). Heerlijk was het fraaie fragment uit een oude uitzending van Langs de Lijn, waarin de presentatoren Willem Ruis en Koos Postema werden geveld door een aanval van de slappe lach. Volgens oud-collega’s stond er altijd witte wijn langs de lijn.

Uiteindelijk vertelde de DWDD-krachttoer meer over de alomtegenwoordigheid van de radio dan over de magie van het medium. In een poging om dat laatste invoelbaar te maken, riep Herman van der Zandt (Met het Oog op Morgen) de kijkers op om de ogen gewoon een tijdje te sluiten. Dat was een goed idee; het bracht iets van rust in de studio.

Het is flauw om aan het eind van zo’n volgestouwd uur (waarom geen extra zendtijd, eigenlijk?) te klagen over omissies. Maar toen in het afsluitende eerbetoon aan gestorven radiomakers Ischa Meijer verscheen, dacht ik: toch eens kijken of er iets van Een uur Ischa online te vinden is. Wat blijkt: honderden afleveringen, misschien wel alles. Daar zit nog eens een mooie thema-uitzending in.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.