Wordt mijn adoptiezoon ooit gelukkig?

Opgevoed Elke week legt Annemiek Leclaire een lezersvraag voor aan deskundigen.

Vader: „Mijn zoon (22) heeft een hechtingstoornis. Hij was negen maanden toen we hem adopteerden. Zijn biologische ouders zijn bekend, maar hij heeft nooit contact willen zoeken. Mijn vrouw en ik zijn gescheiden.

„Hij had een heftige puberteit en werd op zijn 18de vanwege agressiviteit uit huis geplaatst. Hij is iets tot rust gekomen, maar blijft er een puinhoop van maken. Kan geen baan vasthouden, struikelt over nuluur-contracten, maakt schulden: we moeten nu zijn huurhuis opzeggen. En dat moet ik leeghalen want hij komt niet opdagen.

„De buitenwereld heeft een tegenovergesteld beeld van hem; hij ziet er goed uit, is verzorgd, grappig, welbespraakt. Altijd vrienden. Het lijkt een soort toneelstuk dat hij speelt.

„De vraag is; komt dit ooit goed? Kan hij ooit gelukkig worden? En kan ik hem ooit loslaten? Ik heb zoveel energie verbruikt om hem te helpen. Telkens weer die beloftes die niet nagekomen worden. Hij maakt in mij kapot wat me heel lief is. Misschien is het niet wijs hem steeds te helpen, maar ik ben bang voor de gevolgen als ik het niet doe. Ik vrees criminaliteit, dakloosheid, zelfs suïcide. Ik voel me voor hem nog verantwoordelijker dan voor mijn biologische kind.”

Naam is bij de redactie bekend. Deze rubriek is anoniem, omdat moeilijkheden in de opvoeding gevoelig liggen. Wilt u een dilemma voorleggen? Mail uw vraag naar opgevoed@nrc.nl

Emotioneel steunen

Liesbeth Groenhuijsen: „Het wordt tijd minder van uw zoon te verwachten. Hij zal waarschijnlijk niet veel meer veranderen; het zelfregulerend vermogen moet inmiddels goeddeels aangeleerd zijn. Door niet alsmaar het onmogelijke te hopen voorkom je dat jullie verzanden in een cirkel van teleurstelling en schuldgevoel.

„Hij kan wel nog leren door zijn neus te stoten. Daarom moet hij zelf zijn problemen leren oplossen. U kunt hem helpen, maar moet de problemen niet overnemen. Natuurlijk kunt hem aanbieden samen zijn huis leeg te halen, maar doe het niet zonder hem. Ook zou u concrete hulp gedoseerd kunnen afbouwen. Bijvoorbeeld: zijn geld is altijd op. Spreek met hem af dat hij een keer per maand een bepaald bedrag van u krijgt, of dat u een rekening voor hem betaalt. Verder moet hij het zelf doen.

„Uw zoon heeft emotionele steun nodig van u en zijn moeder om met zijn sterke en zwakke kanten een goed leven op te bouwen. Misschien helpt het als u nog eens gedrieën rustig gaat zitten om zijn verhaal opnieuw woorden te geven? Wat ging er toen mis, wat ging er goed, waar zit zijn kracht en perspectief?”

Nieuw script

Anneke Vinke: „Het is tijd om radicaal te accepteren wie uw zoon is geworden, en blij te zijn met heel kleine stapjes vooruit en mooie gezamenlijke momenten. Ik raad u aan uit de rol van redder te stappen, maar het is wel wijs hem emotioneel te blijven steunen. De boodschap is: ‘Ik kan het niet van je overnemen, maar ik sta wel altijd naast je.’

„Ik gun uw zoon een goede therapeut die met hem durft terug te gaan naar de pijn van de verlating. Uw zoon wordt naar zijn beleving steeds opnieuw ‘weggedaan’, eerst toen hij een baby was, later thuis, nu op zijn werk – hij belandt onbewust steeds weer in dat oude ‘script’. Dit veroorzaakt boosheid, verwarring, mogelijk ook schaamte. Uit deze cirkel stappen lukt alleen samen met een professional. Dat kost tijd. Ik raad een Top Referent Trauma Centrum aan. Er bestaan ook neurofeedbacktrainingen die helpen meer overzicht te krijgen.

„Ik adviseer u zelf ook hulp te zoeken voor de nare ervaringen met uw zoon, zodat u kracht, geduld en plezier houdt in uw ouderrol.”

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.