Recensie

Recensie Film

Weemoed hoeft van Jasperina niet zo

Documentaire Cabaret-legende Jasperina de Jong laat zich niet meer interviewen. Toch wist Simone de Vries een mooie documentaire over haar te maken.

Jasperina de Jong: subtiele ironie, onberispelijke dictie en ravissante voordracht.
Jasperina de Jong: subtiele ironie, onberispelijke dictie en ravissante voordracht. Foto ANP/KIPPA

Het liedje waarmee de documentaire Jasperina: op eenzame hoogte begint, toont meteen haar formidabele talenten – hoe pril ze anno 1963 ook nog was. Het is afkomstig uit een tv-uitzending in het contrastrijke zwart-wit van die dagen en bezingt het lot van vrouwen die heus wel Nietzsche willen lezen, maar niet zouden weten waar ze de tijd vandaan zouden moeten halen om de hang naar de wereldliteratuur te bevredigen. Zo viel de pas ontdekte cabaretière ook toen al op door haar subtiele ironie, onberispelijke dictie en ravissante voordracht.

Lees ook een interview met regisseur Simone de Vries over ‘Jasperina: op eenzame hoogte’: ‘Had ik maar Jasperina’s lef’

Jasperina de Jong beëindigde in 2002 haar cabaretcarrière. En sindsdien liet ze zich ook zelden of nooit meer interviewen. De documentaire die Simone de Vries over haar maakte, is zodoende bovenal een mooi gemonteerde compilatie van bezienswaardig archiefmateriaal (liedjes en eerdere interviews), en beelden van de nu 81-jarige artieste – al of niet met hond – tijdens wandelingen door het bos waar ze woont. Binnenshuis bladert ze in het bijzijn van haar kleindochter door haar plakboeken, zonder daarop diepgravend commentaar te leveren.

Wel weet Jasperina de Jong heel raak haar huidige status te verwoorden: „Ik weet best wie ik geweest ben, maar ’t is wel gewéést.”