Recensie

Recensie Film

Nog één keer uit hun plaat

Drama ‘Beats’ schetst een aanstekelijk beeld van de Britse dance-cultuur in de jaren negentig. En belicht ook de sociaal-economische context.

Raven in ‘Beats’.
Raven in ‘Beats’.

Beats is een film die vol zit met geweldige slogans. Zoals: „If I can’t dance on it, it is not my revolution.” En: „The only good system is a sound system.” DJ D-Man die in de jaren negentig de Schotse jeugd voorziet van techno en acid house, spuwt ze vol overtuiging uit in de verfilming van het gelijknamige toneelstuk van Kieran Hurley.

Nog één keer willen Johnno en Spanner uit hun plaat, voordat volwassenheid en desillusie toeslaan. De hele film speelt zich in minder dan een etmaal af, en bouwt op naar de laatste illegale houseparty voordat de Criminal Justice and Public Order Act in het Verenig Koninkrijk zulke feesten strafbaar zou stellen.

Lees ook een interview met regisseur Brian Welsh: ‘Raves waren een vrijplaats die zich aan alle controle onttrok’

Anders dan de meeste films, van Trainspotting tot recentelijk Gaspar Noés Climax, ziet Beats de rave-cultuur nadrukkelijk als een sociaal-economisch verschijnsel, net zoals punk dat twintig jaar eerder was. Vandaar dat de film in zwart-wit is gedraaid, en meer in de traditie staat van het Britse sociaal-realisme dan je zou verwachten. De mix van historische context – de jonge Tony Blair op televisie – en de extase van de elektronische dansmuziek wisselt voortdurend van ondertoon en boventoon, voorgrond en achtergrond. Dat geeft een nieuwe dimensie aan een oud verhaal. Alsof Ken Loach een pilletje heeft geslikt.