Harriette, vroeger Harm, werd in het verkeerde dorp geboren

Zap Overdag moesten de luiken dicht als haar man in vrouwenkleren rondliep. Ging de bel, dan vluchtte hij naar boven. ‘Mevrouw Faber’ is een prachtig portret van een huwelijk dat zoekt naar een nieuw evenwicht.
Harriette en Siepie in Mevrouw Faber.
Harriette en Siepie in Mevrouw Faber. Beeld BNNVARA

Met een biertje aan de bar heeft Harriette het hoogste woord: „Ik voel me straks een gerecycled mens. Ze gooien alleen de ballen weg.” Aangevuurd door het gelach gaat ze verder: „Die gaan naar de Chinees, daar doen ze er een deegje omheen…” Een man valt in: „Is dat die ku lo yuk? Die heb ik laatst gehad. Ontzettend táái, man!”

Er wordt veel ongemak weggelachen in Mevrouw Faber (maandag bij BNNVARA). Harm werd niet alleen in het verkeerde lichaam geboren, hij werd ook geboren in een Fries dorpje waar ze die dingen nog niet vaak bij de hand hebben gehad. Niet aan de bar, niet bij het transportbedrijf, niet bij de autocross. Men vergist zich nog doorlopend in haar naam. „Harm [...] Harriette, sorry.”

Met Harriette zijn filmmakers Job Tichelman en Hjalmar Tim Ilmer op goud gestuit. Dankzij de contrastwerking tussen het thema transseksualiteit en de stoere trucker die Harm was – en dankzij het vermogen van Harriette en haar vrouw Siepie om nurkse zwijgzaamheid af te wisselen met bekentenissen die ineens een afgrond openen.

Mevrouw Faber

Begin jaren tachtig trouwt de stoere trucker Harm met zijn Siepie. Ruim dertig jaar leeft Harm met een groot geheim: Harm wil Harriette worden. Wanneer hij dit aan Siepie vertelt, is ze bang om haar man kwijt te raken maar maakt ze zich met name druk over het geroddel in hun Friese dorp. Als het aan Harriette ligt is het: 'Hakkie takkie, weg zakkie'. In 'Mevrouw Faber' zien we hoe Harriette toeleeft naar de geslachtsverandering en zien we wat het betekent voor haar huwelijk. Kijk vanavond om 20:55u op NPO 2: bit.ly/mevrouwfaber

Geplaatst door 2Doc.nl op Donderdag 31 oktober 2019

.

Siepie haalt herinneringen op aan hoe Harm in het café zat: grote blonde krullen, een stoere blouse aan, pakje shag. Haar man. Tot ze een keer vuurrode pumps in de kast vond: „Die dingen draag ik helemaal niet.” Harm had als kind al geconcludeerd dat hij liever meisjeskleren droeg, maar: „Je bent een jongen, je hebt zo’n dingetje hangen en daar moet je je naar gedragen.” Hij werd een lastig kind, later een drukke man.

Van Siepie hoeft het allemaal niet, ze vreest ook dat Harriette uiteindelijk een man zal willen. En er was de schaamte: overdag moesten de luiken dicht als haar man in vrouwenkleren rondliep. Ging de bel, dan vluchtte hij naar boven.

Harriettes bejaarde ouders bekennen op een verjaardagsvisite dat ze het „nog niet aan iedereen” hebben verteld. Mooi was dat moeder meteen een compliment had gegeven toen haar zoon voor het eerst in een rok was verschenen.

Minder harmonieus verloopt het bezoek van Harriettes zus, die een zoutvaatje leegstrooit boven wonden waarvan ze zich waarschijnlijk amper realiseerde dat die bestonden. Over hoe iemand in het dorp had gezegd dat Harriette maar beter naar Amsterdam kon verhuizen met die fratsen, hoe moeder steeds hoopte dat haar kind gewoon een broek aan zou hebben, hoe Harm als kind álle aandacht voor zich opeiste. Het is geen kwade wil, zo blijkt als ze Harriette later in het ziekenhuis bezoekt (ja, na de ‘Chinese’ operatie) en twee keer zegt: „Zusje, en nu echt.”

In de aanloop naar die ingreep heeft de stress het echtpaar zwaar in de greep. Zwijgzaam zitten ze tegenover elkaar in het restaurant op hun 33ste trouwdag. Harriette gaat haar gamba’s („helemaal rauw”) vergeefs met mes en vork te lijf – het lijkt First dates wel. Een dag later volgt de tocht naar het ziekenhuis in Groningen, waar Siepie geërgerd zit te wachten tot haar vrouw, afgeleid door alles, eindelijk even samen met haar een kopje koffie kan gaan drinken. Dat de operatie op Bevrijdingsdag plaatsvindt is een verrukkelijk detail.

Uiteindelijk is Mevrouw Faber vooral een prachtig portret van een huwelijk, dat liefdevol toont hoe een echtpaar na dertig jaar probeert om te gaan met een kolossale verandering: tussen de hoop van Harriette op een nieuw persoonlijk evenwicht en de vrees van Siepie dat zij er in die onbekende toekomst plotseling alleen voor zal staan.

In de slotscène kijkt het paar samen uit het raam naar de schemering en bespreken ze de dieren in de wei. Harriette wil tv kijken en op de bank hangen. Siepie: „Ik vind het best, jongen.”

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.