Recensie

Recensie Muziek

De vette funkdrab van Herbie Hancock overtuigt nog steeds

Jazz Herbie Hancock, pionier in de jazzrock, is inmiddels 79. Zijn concert in TivoliVredenburg verschiet fraai van kleur, maar showclichés liggen op de loer.

Foto Jelmer de Haas

‘Wat juichen jullie nu? Jullie ouders, wat zeg ik, jullie grootouders waren toen nog niet eens geboren.” Als Herbie Hancock het Headhunters-jazzfunknummer ‘Actual Proof’, van „ver terug”, inzet is de zelfspot niet te missen. Je zou het Hancock niet geven, kwiek en praatgraag op zijn feloranje sneakers, maar een van de origineelste en creatiefste geesten van de in de jaren zestig opgekomen jazzgeneratie, pionier in de jazzrock, is inmiddels 79. En gewoon weer eens met kwintet – gitarist Lionel Loueke, bassist James Genus, drummer Justin Tyson en fluitist Elena Pinderhughes – op wereldtournee.

Gisteravond, in een volgepakte Grote zaal van TivoliVredenburg in Utrecht, bleek weer wat een evenement dat nog altijd is: hij trok een gemêleerd publiek van alle leeftijden, dat ooit instapte bij de jazzrock van de Headhunters, zich gek danste in de club op ‘Rockit’ of juist voor hem viel als grote man achter de experimentele, elektronische muziek van Miles Davis. En ook de afgelopen decennia was Hancock een eigenzinnige kameleon: jazz met techno, strijkers of popsterren.

Die onuitputtelijke veranderdrift plus zijn onvoorspelbare creëren, het blijft aantrekkelijk. Maar nader beschouwd wordt daar met de jaren op ingeleverd, ondanks dat het tweeënhalf uur durende concert fraai van kleur verschiet. Zeker door de frisse, indrukwekkende inbreng van de 24-jarige fluitiste en zangeres Elena Pinderhughes.

Showclichés en herhaling liggen op de loer. Hancock kent de uitwerking van zijn essentiële tunes als ‘Cantaloupe Island’ met het herkenbare riffje, al waren er fraaie deconstructies. Solo’s op de nogal campy ‘keytar’, een toetseninstrument gedragen als gitaar, scoren bij voorbaat. Met geluidjespronkerij of zang met stemvervormers wordt inhoudelijk niets gezegd.

Alle bas-, gitaar- en to the point drumsolo’s ook ten spijt, in het slim geweven samenspel ligt de meeste opwinding: vette funkdrab vol grooves en improvisatie. Dan geeft Hancock met de handen op zowel synthesizer als vleugel vinniger gas.