Recensie

Recensie Theater

De lichamen van de dansers musiceren mee in ‘Solas’

Dans In ‘Solas’ van Andrea Leine en Harijono Roebana doen hedendaagse en historische dans en muziek aan stuivertje verwisselen, waarbij dansers soms zingen en musici af en toe meedansen.

‘Solas’ door LeineRoebana.
‘Solas’ door LeineRoebana. Foto Anna van Kooij

Soms gebeurt er in dans heel weinig en in beweging heel veel. Bijvoorbeeld als danser Uri Eugenio vlak achter sopraan Elisabeth Hetherington staat, en zijn gebaren op haar lichaam overbrengt. Of als de dansers in Solas gewoon eens even stilstaan en met het publiek luisteren naar de wonderschone, live uitgevoerde liederen van John Dowland of de luitmuziek van Antoine Boësset, die soms ineens hedendaags of nóg fijnzinniger klinken door het contrast met elektrische gitaar.

Of als het pikdonker is, en alleen de muziek klinkt. Dan bewegen de geest, de herinnering, de emoties.

Andrea Leine en Harijono Roebana weten donders goed hoe dat werkt. Al meer dan 25 jaar werken zij met live muziek van zeer diverse pluimage. Via de lichamen van de dansers musiceren en componeren zij mee. Wie het idee loslaat dat een choreografie moet reageren en aanvaardt dat die op voet van gelijkheid kan participeren, ziet dan ontstaan wat wordt bedoeld met de frase ‘een nieuwe laag toevoegen aan de muziek’.

Zo gebeurt dat weer in Solas. Maar behalve muziek en dans vlechten ze hier ook heden en verleden dooreen, onder andere door de sterk gestileerde gebaren uit de achttiende-eeuwse Gestiek te gebruiken naast hun soms strakke, dan weer swingende hedendaagse stijl. Ook expressievormen doen aan stuivertje verwisselen: de zes dansers zingen soms, en de vier musici bewegen af en toe mee in groepsdansen.

Nog een uitwisseling: Dowlands fameuze lied ‘Flow my tears’, hertaald door Bindervoet en Henkes naar een soms bijna dadaïstisch klankdicht. Jammer is wel dat alle teksten matig verstaanbaar zijn.

De troost, of soelaas, van Solas ligt echter niet in woorden of verhaallijnen. De abstractie van de choreografie en de tegenstellingen die samenkomen in de voorstelling scheppen daarvoor te veel afstand, maar tegelijkertijd ook zicht op een breed scala aan keuzes. En dat is troostrijk.