Brieven

Brieven 5/11/2019

Klimaat en verandering (2)

Klimaatsceptici in de kou

Kiza Magendane’s stuk Je kan niet tegen ‘groene maandag’ zijn. Toch? (2/11) munt niet uit door fijnzinnig taalgebruik. Wie niet gehoorzaam aan de leiband van het IPCC loopt, en er dus ook zijn gedrag niet naar richt, wordt door hem weggezet als ‘klimaatzondaar’ of zelfs ‘-hufter’. Een bepaalde stijging van de zeespiegel lijkt mij, gezien de afbraak van het landijs, zeer waarschijnlijk. Maar hoeveel? Als je eerlijk zegt dat dit niet geheel duidelijk is, ben je dus een klimaatscepticus. En volgens hem een -zondaar. Zo wordt de discussie geheel doodgeslagen: klimaatsceptici worden kaltgestellt.

Daan Roosegaarde (1)

Oplichter des Vaderlands

Ik heb genoten van Tommy Wieringa’s column Als twee mensen hetzelfde doen (2/10). Het verbaast mij al jaren dat kunstenaar Daan Roosegaarde steeds weer megaprojecten binnen weet te halen. Nu weer het Holocaust-monument. Steeds weer geeft hij met oneliners de opdrachtgevers het gevoel dat ze met iets groots bezig zijn, terwijl het in feite, zoals Wieringa ook vaststelt, vliesdunne ideetjes zijn. Ideetjes die hij ook nog graag van anderen leent. Ik zou Roosegaarde willen voordragen voor de eretitel ‘Oplichter des Vaderlands’.

Daan Roosegaarde (2)

Boosaardige column

Wat een ongenuanceerde, boosaardige, direct op de man gespeelde column schreef Tommy Wieringa. Eenzijdig en verwaand geschrijf over iemand die een vak beoefent waar Wieringa geen hout van begrijpt. Daan Roosegaarde maakt toegepaste kunst die je aan het denken kan zetten. Daar hoef je niet van te houden en je hoeft het ook niet te begrijpen, maar het is kleinzielig en arrogant om je eigen beperktheid zo te overschreeuwen.

Zorgkosten

Oudere, betaal zelf

Waarom moet de overheid zorgen voor goede ouderenzorg voor iedere 65-plusser (En dan stort het kaartenhuis in elkaar, 2/11)? Er komt nu een generatie ouderen aan die de welvaart vanaf de jaren ’50 heeft meegemaakt, waarvan menigeen beschikt over een eigen huis en waarvan je mag verwachten dat ze in staat zijn geweest een financiële buffer op te bouwen. Bovendien, klopt het wel dat de kinderen allemaal te ver weg wonen om een stukje zorg en aandacht voor hun ouders op zich te nemen? De massa woont in Nederland in de Randstad en de afstanden zijn te overbruggen. Het is volgens mij vooral een kwestie van financiële keuzes maken door de ouderen en tijd vrijmaken door de kinderen. Dan erven de kinderen maar weinig of niets. En ja er is ongetwijfeld een kleine groep ouderen die niet over een financiële buffer beschikt of geen kinderen heeft en ja daarvoor moet de overheid faciliteren.

Lerarenstaking

Rijke schoolbesturen

Dat de leraren weer willen staken is hun goed recht, en ook terecht. Al jaren wordt het lerarentekort onvoldoende aangepakt. Maar het mikpunt van de leraren moet niet alleen politiek Den Haag zijn, maar ook hun eigen schoolbesturen. De politiek gaat over het totale budget, de manier waarop de gelden worden besteed is primair aan de schoolbesturen. Uit onderzoek blijkt dat één op de zes scholen jaarlijks substantieel geld overhoudt. Voor de meerderheid liggen de reserves zelfs boven wat economisch noodzakelijk is. Geld dat mogelijk nog wel nuttig besteed zal worden, maar dat dus niet per se naar de leraren gaat. Het zou goed zijn als er een maximum aan reserves wordt ingesteld. Tegelijkertijd moet de regeldruk omlaag en moeten de leraren meer invloed krijgen op de schoolbegroting.

Correcties/aanvullingen

Holocaust-museum

In het interview met Bas Heijne Streven naar consensus kan een excuus voor lafheid zijn (2/11, p. 30-31) betreurt schrijfster Géraldine Schwarz dat er in Nederland nog altijd geen Holocaust-museum is. Sinds 2016 bestaat er in Amsterdam het Nationaal Holocaust Museum in oprichting, met wisselende tentoonstellingen.