Opinie

Verheugende beslissing

Frits Abrahams

‘Vast blij dat je ongelijk had”, mailde een oud-collega me. Ik wist niet zo gauw wat hij bedoelde. Voorspellingen waren niet mijn fort, waar had ik nou weer de plank misgeslagen?

Doelde hij op Beto O’Rourke uit Texas in wie ik een jaar geleden een geschikte presidentskandidaat voor de Democraten zag, maar die zich nu al heeft teruggetrokken? Mediageniek, goede redenaar – het leek me een kans voor de Democraten.

Maar de Democraten blijken slechte lezers van NRC, of ze slaan mijn rubriek over, en lijken liever te kiezen voor Warren, Sanders, Buttigieg en Biden – de volgorde in de peilingen voor de eerste voorverkiezing, februari 2020 in Iowa. Ik zou er bijna aan toevoegen dat ik Pete Buttigieg de interessantste kandidaat vind – intelligent, welbespraakt – maar ik kan het die man niet aandoen na mijn echec met O’Rourke.

O’Rourke had Trump tijdens zijn campagne een racist genoemd. Dit was de wraakgierige reactie van Trump toen hij hoorde dat O’Rourke zich terugtrok. Op Twitter: „O nee, Beto stapte net uit de strijd voor het presidentschap, hoewel hij gezegd had dat hij ervoor geboren was. Ik denk het niet!” Tijdens een redevoering ging hij minutenlang tegen O’Rourke te keer met uitroepen als: „Die arme klootzak” en „Hij was zielig”.

Terug naar die oud-collega. Hij bleek niet O’Rourke te hebben bedoeld, maar Mohamed Ihattaren, de voetballer. Ik had immers onlangs geschreven over mijn „oranjekleurige vermoeden dat hij allang voor Marokko heeft gekozen en dit nog liever niet naar buiten brengt”. Gisteren werd echter officieel bekend dat Ihattaren niet voor het Marokkaanse elftal, maar voor het Nederlands elftal kiest. Dat had ik niet meer verwacht na de keuze voor Marokko van de eveneens in Nederland opgegroeide spelers Ziyech en Mazraoui.

Het was inderdaad nieuws om blij van te worden. Wat mij betreft om twee redenen. Ik ben een voetballiefhebber en voorzie (pas op, ga ik toch weer voorspellen!) dat het Nederlands elftal tot de wereldtop kan gaan behoren met spelers als Van Dijk, De Ligt, Blind, Frenkie de Jong, Wijnaldum, Ihattaren, Depay, Malen, Bergwijn en misschien ook Stengs. Dat zou weleens een gouden voetbalgeneratie kunnen worden.

Misschien zijn we al te voorbarig met onze hoge verwachtingen van Ihattaren. Hij is pas 17 jaar en moet nog alles bewijzen. Maar hij heeft bij vlagen al zoveel moois laten zien dat ook kritische kenners als Ronald Koeman, Mark van Bommel en Willem van Hanegem diep onder de indruk zijn van zijn talent.

Ik ben óók blij omdat de keus van Ihattaren goed is voor de integratie van Marokkaanse Nederlanders. De recente keuze van Ziyech en Mazraoui voor Marokko vond ik niet bevorderlijk voor die integratie. Ze waren opgegroeid in Nederland en als voetballer hier ook opgeleid; toch kozen ze voor Marokko. Misschien onder druk van hun familie en vrienden? Hoe het ook zij, hun beslissing stuitte in Nederland op veel onbegrip. Daarom waren voor mij in Ihattarens mondelinge toelichting bij zijn beslissing dit de belangrijkste zinnen: „Voor mijn moeder was het ook direct een goed gevoel, ze werd ook emotioneel… dat zegt heel veel en dan is de keus vrij gemakkelijk.”

Ronald Koeman reageerde enorm opgelucht. Mijn advies: laat FC Barcelona nog maar een poosje wachten.