Opinie

Ik staak omdat er met mijn vak geklooid wordt

Onderwijsblog Jan van de Ven, voormalig voorman van PO in Actie, gaat woensdag staken. Het lerarentekort is een structurele crisis die je niet oplost met incidentele investeringen, schrijft hij.
Leraren voeren tijdens een landelijke onderwijsstaking actie op het Malieveld.
Leraren voeren tijdens een landelijke onderwijsstaking actie op het Malieveld. Foto Bart Maat/ANP

Woensdag 6 november staken, niet staken, of toch staken? Eerlijk gezegd twijfelde ik lang over staken, aangezien het voelde als een zinloze stap terug. In het basisonderwijs hadden we op 5 oktober 2017 al gestaakt en daarna nog eens drie keer een dag. Alleen die eerste staking had resultaat, die daarna haalden niets uit. Als voormalig voorman van PO in Actie heb ik aan de wieg gestaan van die stakingsgolf. We probeerden de onderwijsbonden mee te krijgen in hardere acties, meerdaags of ‘tot het geregeld is’. Tegenwerking en passiviteit leidden ertoe dat er niet werd doorgezet.

Sinds ik mijn stakingstwijfel uitte, is er nogal wat gebeurd rondom mijn prachtberoep. Het begon met het nieuws dat de coalitie aan de toelatingseisen van de pabo wilde morrelen. Nu het lerarentekort Den Haag zo boven het hoofd gegroeid is (scholen dicht, klassen naar huis, onbevoegden voor de klas, 4-daagse schoolweken), gaan de kwaliteitseisen omlaag. Wat een armoede! De week erna was te lezen dat minister Slob definitief de handdoek in de ring gooide en kopte het AD: „Is er geen juf? Dan mag er toch een ouder voor de klas.” De grondwettelijk hoofdverantwoordelijke voor ‘deugdelijk onderwijs’ stelde „wetsovertredingen door de vingers te zien” bij het les geven aan een klas kinderen. Zolang er een warm lichaam staat, is het prima. Of wacht, via een videoverbinding mag ook..

Afgelopen vrijdag was daar plots een honderden-miljoenen-tellend onderwijsakkoord. Toch werd er binnen de kortste keren gehakt gemaakt van het convenant en wel om twee redenen. Allereerst was het een slecht akkoord, maar vooral de manier waarop het tot stand kwam verdiende geen schoonheidsprijs. Een handtekening onder een akkoord zonder met je achterban te overleggen, daar kom je tegenwoordig niet meer mee weg. Ruim 10.000 leraren stelden via PO in Actie: Dit is #NIETONSAKKOORD!

Boekhoudkundig trucje

Wat is er mis aan dit akkoord? Het lerarentekort is een structurele crisis in ons onderwijs en is alleen aan te pakken met structurele investeringen, te beginnen met het overbruggen van de onuitlegbare salariskloof tussen basisonderwijs en middelbaar onderwijs. Alleen dat kost al minstens 560 miljoen per jaar. Van de 460 miljoen uit het convenant is slechts 16,5 miljoen een jaarlijkse investering, 97 miljoen beslaat een boekhoudkundig trucje (kasschuif) omtrent het geld dat eerder al is toegezegd om de werkdruk te verlichten. Dat is dus geen extra geld. Wat overblijft zijn eenmalige investeringen. Met incidenteel geld gaat geen enkele werkgever salarissen verhogen, want hoe betalen ze dat het jaar daarna?

Ik ben woensdag in Den Haag, waar de Onderwijsbegroting wordt behandeld in de Tweede Kamer. Ondanks mijn eerdere twijfel staak ik, omdat mijn vak steeds meer naar de gallemiezen gaat. Ik staak omdat er gemorreld wordt aan de kwaliteitseisen en vanwege de miskenning van vakmanschap. Ik staak omdat de kwaliteit van onderwijs serieus te lijden heeft onder het lerarentekort. Ik staak omdat het nog vele malen erger gaat worden. Ik staak vanwege de salariskloof, die een hoofdoorzaak is van het tekort en tevens stap één in iedere oplossing zou moeten zijn. Ik staak omdat er met mijn vak en mijn belangen geklooid wordt en dit convenant niet ons akkoord is.

Jan van de Ven, Leraar Montessorischool Venray – Kwartiermaker Lerarencollectief (nieuw op te richten beroepsvereniging leraren)

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.