Recensie

Recensie Muziek

Van Zwedens uitvoering van Wagners Walküre werd memorabel topevenement

In het Concertgebouw triomfeerden Jaap van Zweden, een gloedvol spelend Radio Filharmonisch Orkest en een geweldige cast in een overweldigende uitvoering van Wagners opera Die Walküre.

Jaap van Zweden
Jaap van Zweden Foto Don Emmert

Het was op voorhand een evenement, en een historische middag wérd het. Na Lohengrin, Die Meistersinger von Nürnberg, Parsifal en Tristan und Isolde dirigeerde Jaap van Zweden in de ZaterdagMatinee eenmalig Wagners Die Walküre.

In de vier jaar tussen Tristan en deze Walküre nam Van Zwedens carrière een vlucht, met zijn chef-schap in New York als voorlopig hoogtepunt. Maar hij blijft ook een Amsterdammer, en werd als zodanig door de uitverkochte Grote Zaal al vooraf uitzinnig bejubeld. Of Van Zweden het Concertgebouworkest nu wel of niet (nu) ambieert; zijn achterban rolde alvast de loper uit.

Die Walküre, tweede deel van Wagners Vierluik Der Ring des Nibelungen, biedt vierenhalf uur Wagner op zijn Wagnerst, vol incestueuze liefde, bloedwraak en machtswellustig zielenleed. Crux: je hebt er onder meer zes geweldige Wagnerzangers voor nodig.

Lees ook: Jaap van Zweden: ‘Dit lichaam zal het dirigeren niet nog decennia volhouden’

Dat die door casting director Christian Carlstedt ook werden gevonden, maakte de middag tot een memorabel topevenement. Neem tenor Stuart Skelton: een droom-Siegmund die als een turboföhn van ff naar fffff kan schakelen. Of Thomas Johannes Mayer als karaktervolle, subtiel getourmenteerde Wotan, ontroerend in duet met de heldere, zelfs op halve stem moeiteloos de zaal vullende Katherine Broderick (Brünnhilde).

Zwaardengezwiep

Van Zweden, tussen 2005 en 2013 chef van het Radio Filharmonisch, muntte die huwelijksjaren door de hem typerende, gloedvolle Wagner-klank direct tevoorschijn te toveren. Daarenboven bewees hij zijn Wagner-antenne door de detaillering waarmee het drama op scherp werd gezet: van gramstorig gedonder tot spits zwaardengezwiep en soepel strelende stroperigheid in, bij voorbeeld, het Waberlohe-motief.

De van drie tot tien uur durende middag/avond vloog voorbij. Troostend is: nog twee weken dan toont De Nationale Opera óók Wagners Walküre, voor het allerlaatst in de legendarische regie van Pierre Audi, met scheidend chef Marc Albrecht én volgend seizoen is Van Zweden alweer terug voor Wagner in de Matinee, dan met Götterdämmerung.