Recensie

Recensie Theater

Scapino Ballet Rotterdam danst het einde der tijden

De Spaanse choreograaf Marcos Morau deelt zijn zorgen over de toekomst opnieuw in Cathedral, zijn nieuwe werk voor Scapino Ballet Rotterdam. Intrigerend is de beeldenrijkdom, dramaturgisch schort er nog wel wat aan.

Cathredral, Scapino Ballet Rotterdam
Cathredral, Scapino Ballet Rotterdam Foto Hans Gerritsen

Wat blijft er over van onze menselijkheid, in het door technologie overwoekerde leven op de bedreigde aardbol? Wordt het hier zoals op de planeet Pasionaria, vol menselijke kopieën zonder passie? Deze twee bezorgde vragen stelde de Spaanse choreograaf Marcos Morau. Dat deed hij met zijn Pasionaria twee maanden geleden. Zijn zorg over de toekomst deelt hij opnieuw in Cathedral, zijn nieuwe werk voor Scapino Ballet Rotterdam.

Het stuk, op hitcomposities van Arvo Pärt, is het zwarte tweelingbroertje van Pasionaria en prachtig in zijn onheilspellendheid. Alleen al die enorme, zwarte meteoriet die bij aanvang op het toneel ligt, en later weer neerdaalt.

Lees ook: In ‘Pablo’ vertellen dansers wat Picasso gezien moet hebben

Door intrigerende taferelen (Morau is tevens fotograaf) met onthoofde reuzen, astronauten met helmen als vissenkommen en een zwarte poppenwagen lijkt het of het speelgoed van de mens afkomstig is uit de doos van Pandora. Elke herkenbare emotie heeft het opgezogen, elke herkenbare beweging ook: in Moraus bewegingstaal (KOVA gedoopt) lijken alle scharnierende delen van het lichaam door individuele impulsen te worden aangestuurd. Geen enkel gebaar, geen enkele pas oogt organisch. Vervreemding is doorgedrongen tot in de diepste vezels en neuronen.

Robotmotoriek

Met hun tot op de vingerkootjes gefragmenteerde lijf bewegen de twaalf dansers van Scapino virtuoos als humanoïden zonder rust of begrip. Heel soms breken ze los uit de robotmotoriek en creëren vloeiende lijnen of, tegen het einde, een duet waar aanraking en warme mensenhuid contrasteren met de panisch schokkerige beweging: een pleidooi voor menselijke warmte, spiritualiteit en schoonheid.

Dergelijke dramaturgische variatie in ritme en sfeer zijn echter dun gezaaid. Dat past goed bij Pärts meestal trage, ijle klanken, maar Cathedral blijft wel te lang op één energetisch niveau hangen.