Het lot is wreed voor de Engelsen, net als rugby

Engeland Het verlies van de rugbyers in de WK-finale kwam hard aan. Engeland kon wel een oppepper gebruiken voor de verkiezingen in december.

De Engelsman Billy Vunipola liep tijdens de WK-finale een hoofdwond op.
De Engelsman Billy Vunipola liep tijdens de WK-finale een hoofdwond op. Foto Christophe Ena/AP

Voor een keer waren het niet de trendy ontbijttentjes, maar de pubs die zaterdagochtend vroeg zo vol zaten dat van buitenaf niets te zien was dan een mensenmassa achter beslagen ruiten. Bring it home, was de opdracht van de Engelsen aan hun rugbyploeg in Japan: verover die wereldtitel. Het mocht niet zo zijn. Zuid-Afrika bleek te sterk in de finale en nog ruim voor de lunch ging de mensenmassa sip terug naar huis.

Hoe mooi had het kunnen zijn? Na de zoete eindoverwinning van de nationale cricketploeg op het WK in eigen land, hadden de Engelsen in nog een sport van eigen bodem de grootste prijs kunnen binnenhalen.

Lees ook: In Zuid-Afrika is de geest van 1995 weer terug

Juist daarom kregen Engelse kinderen op school vorige week onderricht in de geschiedenis van de sport. En daarom achtten politici het opportuun hun passie te tonen. Premier Boris Johnson sprak, zijn lijf met overhemd en al in een Engeland-shirt gepropt, het team in Japan moed in. Lindsay Hoyle, die maandag gekozen hoopt te worden als speaker van het Lagerhuis, verspreidde een foto waarop hij, met kousenvoeten, naar de finale keek in zijn woonkamer.

Tabloid Daily Mail nam eerder tijdens het toernooi Labour-leider Jeremy Corbyn te grazen. De krant publiceerde een foto van de oppositieleider die tijdens een lange treinrit naar Schotland een dutje deed toen Engeland de favoriete ‘All Blacks’ uit Nieuw-Zeeland aan het verslaan was. De impliciete boodschap: Corbyn kijkt geen rugby en is dus geen patriot. „Een medereiziger zei dat Corbyn pas wakker werd toen er rumoer in het rijtuig ontstond toen de wedstrijd afgelopen was”, aldus de krant.

In Engeland is veel aandacht voor de betekenis van de zege voor Zuid-Afrika, een voormalige kolonie. The Sunday Times schrijft over „de immense impact die dit zal hebben in dat gekwelde land” en beschrijft hoe Siya Kolisi, de eerste zwarte aanvoerder van Zuid-Afrika, de trofee trots omhoog hield. „Dat moment was te vergelijken met Nelson Mandela die een overwinningsdans deed na het wereldkampioenschap van 1995.”

Toch kwam het verlies van Engeland hard aan. „Het lot is wreed, net als rugby”, aldus The Sunday Times. Veel kranten drukken de foto af van Billy Vunipola die klapt voor de winnaar. Uit een wond boven zijn wenkbrauw druppelt bloed, als een traan over zijn wang. The Sunday Telegraph somt in een artikel bij de foto op wat er niet gaat gebeuren. Geen parade door Londen. Geen uitnodiging op 10 Downing Street of het paleis. Geen oppepper voor het volk en de regering in aanloop naar de verkiezingen op 12 december. Maar de opmars van het Engelse team was niet zonder betekenis, concludeert de krant.

Het team was een multiculturele ploeg. Fris en modern, net als de voetbalploeg die in 2018 onverwacht vierde werd op het WK, maar dan met nog minder sterallures. „In een gefragmenteerde wereld, is het speciaal dat miljoenen mensen voor een paar uur verbonden zijn door hetzelfde drama.” Tijdens het WK in Japan had Eddie Jones, de Australische bondscoach van Engeland, een soortgelijke boodschap. Hij wilde dat zijn ploeg „het land iets gaf om over te juichen, en met de Brexit-discussie heeft het land dat waarschijnlijk nodig”.