Opinie

Collectief krankjorum!

Youp

Dus te hulp geroepen Amsterdamse brandweerlieden fotografeerden een reanimatie van een neergeschoten jongen. Vraagje van deze eenvoudige columnist: wat doe je met die foto’s? Verkoop je die aan een chocoladeletterkrant? Maak je een obscure nieuwssite blij? Waarom maak je überhaupt een foto van een zojuist geliquideerd joch dat op sterven ligt? Of weet je niet beter? Leg je de hele dag sowieso alles vast met je telefoon en gebeurde dit uit ingebakken automatisme? Dus dat het fotograferen gewoon hetzelfde is als ademhalen en kakken. Bij veel types heb ik zo langzamerhand wel die indruk. Negentig procent van de popconcertbezoekers ziet pas thuis op hun mobiel hoe het optreden was. Ik begrijp ook dat er mannen zijn die zogenaamde ‘dickpics’ oftewel piemelplaatjes rondsturen, terwijl je natuurlijk ook met je erectie naar huis kan gaan. Of is dat heel ouderwets? Maar hier gaat het om een sterfgeval. En de foto’s zijn niet gemaakt door toevallige passanten die ook niet weten wat ze met hun zinloze leven moeten, maar door dienstdoende hulpverleners. Mannen en vrouwen die betaald worden om mensen te helpen. Om levens te redden.

Of waren de foto’s het bewijsmateriaal voor de criminelen die de moordopdracht hadden gegeven? Dat zij kunnen zien dat de missie geslaagd is. Hangen ze die foto’s op de wall of fame in hun rovershol? Of worden ze gebruikt om toekomstige slachtoffers uit te leggen dat je ziet hoe het met je afloopt als je niet precies doet wat de baas wil. Een voorproefje op je eigen einde.

De hedendaagse fototerreur is curieus. Bij verschrikkelijke verkeersongelukken is er niet alleen een kijkfile, maar tegenwoordig ook een ‘filmfile’. Allerlei treurige vinextypes die in hun geleasete middenklassers stapvoets langs een verkeersdrama rijden om met hun telefoontjes opnamen te maken van verminkte kermkoppen. Zullen sommigen een extra rondje rijden omdat de plaatjes mislukt zijn? Dat ze het kinderlijk er net niet lekker op hebben. En ook in dat geval: wat doe je met dat materiaal? Op Facebook? Instagram? Gaat de telefoon rond op een gezellige verjaardag? Wat Henk gisteren op de A73 toch meegemaakt heeft!! Ik app je de foto’s. Hoeveel verkeersdoden zweven er zo langzamerhand in de cloud?

Bijna vier jaar geleden verliet ik zelf een theater per brancard door de artiestenuitgang en stonden er bij de ambulance ook een paar randdebielen met hun telefoon klaar om de kleine komiek op misschien wel zijn laatste tochtje vast te leggen. Nou waren dat inwoners van een stadje waar verder nooit iets gebeurt. Het ambulancepersoneel maakte geen foto’s. Die vroegen niet om een selfie met de koddige cabaretier met hartklachten. Die legden me gewoon netjes aan de beademing. Hoewel ik dat ook wel weer humor had gevonden. Een selfie met de ambulancebroeders. En dan dood!

Maar wat is er aan de hand dat het nu zelfs zo ver is dat spuitgasten in functie plaatjes schieten van een neergeschoten jongen die zijn laatste adem uitblaast? En wat doen ze met deze fijnzinnige fotografen? Worden ze geschorst? Moeten ze drie rondjes om de kazerne rennen? Krijgen ze een extra corveebeurt? Moeten ze de brandweerauto’s wassen? De helmen poetsen? Of worden ze er gewoon uit geflikkerd omdat ze echt niet snappen wat voor werk ze doen? Dat ze gewoon totaal ongeschikt zijn voor hun maatschappelijke taak? En maken ze daar ook een foto van? Van hun ontslag op staande voet?

Ik vrees dat ze bij de Amsterdamse brandweer verbaasd zijn dat de minister maatregelen gaat nemen. Ik denk dat ze de ophef niet snappen. Een fotootje. Wat is daar nou erg aan? En ik denk dat niet alleen de brandweer verbaasd is, maar dat steeds meer mensen niet begrijpen dat men zich om zoiets futiels druk maakt. Een lullig fotootje! Waar hebben we het over?

We hebben het over een sterfgeval dat door een hulpverlener gewoon voor de lol is gefotografeerd. Conclusie? Leen Schaap had gelijk. En… we zijn collectief krankjorum.