Brieven

Brieven 1/11/2019

Maffia

Ken elkaars tradities

Met een glimlach neem ik steeds kennis van de columns van Frits Abrahams. Vorige maandag maakte deze echter plaats voor een frons. Het betoog (De maffia in Amsterdam, 28/10) voerde naar de conclusie dat hij tegenwoordig in Amsterdam meer op zijn hoede is dan twintig jaar geleden. Een in het Italiaans telefonerende heer met pet, zonnebril en jas bracht hem hiertoe. En ook een als „nogal cryptische” gekwalificeerde tekst bij de bloemenmassa op de stoep voor de pizzeria waar een aanslag is gepleegd. Deze tekst, „Moge Allah de nabestaande geduld geven. Veel sterkte gewenst”, is minder verontrustend dan Abrahams vreest. Het zijn namelijk de standaard condoleancezinnen binnen religieus-Arabische gezinnen om familie van een overledene sterkte toe te wensen. Geduld is de gemoedstoestand waarin men – na de eerste heftige emotie die het verlies oproept – in het reine komt met zichzelf. Een minimum aan kennis van elkaars tradities kan wrijving in de samenleving voorkomen. Hoe mooi zou dat zijn.

Onderwijs

Moeten wij ook staken?

Volgende week staken? Ik weet het niet. Hoe kan ik als docent nog aandacht vragen voor de penibele situatie van het onderwijs? Wij hebben geen trekkers of imposante graafmachines. (Malieveld verandert plots in bouwplaats, 30/10) Bovendien zijn we veel te lief: het mag de leerlingen niet raken. Blokkeren of forceren zit er voor ons niet in. We hebben nauwelijks macht, noch de botheid om die te gebruiken. Maar misschien vergis ik me? Ik droom even weg: met leerlingen in mijn kielzog loop ik de snelweg op richting Den Haag. Bij iedere afslag sluit een collega zich met zijn of haar leerlingen aan. Van kleuterklas tot mijn 6 vwo. De langste file ooit is het gevolg. Eindelijk krijgen we waar we al zo lang om smeken: geld voor een betere toekomst voor de Nederlandse kinderen.

Oorlog tegen IS

Nederland ook schuldig

De reacties op het onderzoek van de NRC en de NOS naar de slachtoffers van een explosie die volgde op de Nederlandse bomaanval die een wapenopslag van IS in Noord-Irak vernietigde, waardoor 70 burgers omkwamen en vele anderen gewond raakten, geven aan dat nogal wat lezers vinden dat dit een ‘normaal’ neveneffect is van oorlogsvoering. (Inbox van de redactie, 26/10) Sommigen geven zelfs de burgers de schuld voor het toestaan van het wapendepot. Als die lezers zo graag op oorzaak en gevolg willen ingaan, zouden ze ook stil kunnen staan bij het feit dat IS kon opbloeien na de chaotische en volgens het internationale recht eigenlijk onvoldoende legale inval van de VS en het VK in 2003 in Irak, waaraan Nederland ook medewerking verleende. We kunnen nog verder teruggaan, want het Westen, ook Nederland, steunde ooit Saddam Hussein, wiens oudgedienden voor een deel IS vormden. Ook steunde het ooit in Afghanistan Osama Bin Laden, de oervader van de georganiseerde moderne gewapende islamistische strijd. Met name de in het artikel genoemde oud-militairen zouden zich dit moeten herinneren.

Sport

Haka: meer dan dansje

Als Nederlander die in Nieuw Zeeland gewoond heeft, wil ik u er graag op wijzen dat deze column (Neem de haka in de maling, 28/10) diepgang mist. De haka is veel meer dan ‘een dansje’ en ook méér dan ‘alleen’ ‘vragen om kracht’. Misschien tijd om u eerst te verdiepen in de gebruiken van andere culturen en de betekenis, alvorens erover te schrijven op een denigrerende manier die alle respect mist voor een traditie die vele malen méér betekenis heeft dan u doet voorkomen.

Brieven

Meer objectiviteit

Ik citeer kernwoorden uit de brieven van vandaag: berg, walg, wild, pleuris, bevlogen, naïef. (Brieven, 28/10) Soms word ik moedeloos van al die krachttermen. Krijgt u nooit brieven waarin vertrouwd wordt op objectieve argumentatie? Gevoel is mooi, maar overtuigt alleen de gelovigen.