Recensie

Recensie Uit eten

Smaakvol geitenvlees, maar ook genoeg verbeterpunten

Uit eten Amsterdam Petra Possel recenseert elke week een restaurant in en om Amsterdam.

Foto Novi Zijlstra
Foto Novi Zijlstra

Soms kan een eerste indruk bepalend zijn. Als we het kersverse restaurant Karaat in de Amsterdamse Houthavens binnenlopen, botsen we bijkans tegen een bakfiets met dj booth aan en inderdaad, ze hebben een deejay. Nu zijn wij helemaal niet dol op muziek tijdens het eten: we zijn nog lang niet met elkaar uitgepraat en het komt nogal nauw welke muziek er gedraaid wordt. Nou, hier klinkt – op een best hoog volume trouwens – belegen disco uit de jaren tachtig en negentig, niks hips of actueels, maar zouteloos en hooguit een aha-erlebnis voor mensen van onze leeftijd.

En die zitten er niet zoveel bij Karaat, om ons heen zien we vooral twintigers, dertigers en veertigers. Een deel van die mensen woont ongetwijfeld in deze nieuwe stadswijk, maar ook het personeel van de bedrijven in de Houthavens zal hier vaak komen. Karaat is namelijk een allday restaurant, dus van ontbijt tot en met diner kun je hier eten en dat is een goede aanwinst voor een nieuwe wijk waar nog leven in moet komen.

De menukaart van Karaat, een zaak van de eigenaren van o.a. Café Zurich en Oslo, heeft veel keuze voor vegetariërs en veganisten en is een mix van Aziatische en klassieke gerechten met hier en daar wat hippigheid. Dus oesters en vijgensalade met zwarte quinoa, shortribs en veganburger, bavette en octopus met tabouleh… het moet gek zijn als er niet iets tussen zit. De wijnkaart heeft diezelfde breedte: instapwijnen van 4,50 euro tot deftige flessen van meer dan 200 euro.

Eén van ons gaat op de vegetarische toer met bloemkooltempura (10,50) en risotto met paddenstoelen en truffel (19,50), de ander leeft zich uit met een Bourgondisch maaltje met zwezerik (14,50) en geit (19,50). Met die geit is trouwens iets grappigs: de dame in de bediening, ze is vegetariër vertelt ze, weet niets over dit gerecht, ook niet wat voor geit het is, een mannetje of vrouwtje. Wij vermoeden geitenbok en dat blijkt bij navraag inderdaad het geval. Geitenbokjes schieten vaak over, de vrouwtjes leveren melk voor de populaire geitenkaas en zijn gewild, maar wat te doen met de bokjes? Opeten natuurlijk, en dat gebeurt gelukkig ook steeds meer. Het vlees is waanzinnig smaakvol, bij Karaat hebben ze er een soort kruising van rendang en pulled pork van gemaakt: draadjesvlees dat fantastisch mals is en komt met scordalia (een Griekse knoflook-aardappelpuree), gebakken cavolo nero (palmkool) en ansjovisboter; hulde!

Over het andere vleesgerecht, de zwezerik, zijn we ook te spreken. Zwezerik, orgaanvlees met een tikkie vreemde textuur, kan zomaar weeïg aandoen, maar hier is ie mooi in een korstje gebakken en komt ie met beetgare meiknol, gefrituurde salie en knoflook.

Jammer genoeg zijn de vegetarische gerechten niet helemaal spot on: de bloemkool is te groot (de keuken had met kleinere roosjes moeten werken om echt lekkere tempura te krijgen) en de kokossaus is vooral pittig, niet verfijnd. Die verfijning ontbreekt ook bij de risotto: de rijst is beetgaar en loopt lekker uit, maar de aangekondigde ‘wilde’ paddenstoelen zijn allesbehalve wild en behalve geschaafde truffel is er van die vermaledijde (nep)truffelolie over het gerecht gesprenkeld – misschien wel omdat deze truffel zelf te weinig smaak gaf. Jammer, jammer, jammer!

De wijnen die we drinken (blend uit de Languedoc, Riesling, Primitivo, 4,50 tot 6,50) zijn te koud of te warm en niet verfijnd, nogal middelmatig zelfs.

Het nagerecht, cassave met kardemomijs en ananas (8,50), is leuk bedacht (zoals veel gerechten) en lijkt het meest op bread and butterpudding, lekker! Maar de zelfgemaakte bonbons bij de thee (6,50 per vijf) zijn mierzoet en eentje, met ponzu, is ronduit ranzig, we denken zelfs aan bederf onderhevig. Gelukkig gaat de bediening goed met de klacht om, dat dan weer wel.

Karaat is een ambitieus project van behoorlijke omvang. Al met al zijn er nog wel twee handen vol verbeterpunten, van matig geïnformeerde bediening tot verfijning van de gerechten. Ennuh, verzoekje van twee vijftigers: mag de muziek een beetje zachter?

Recensent en journalist Petra Possel test wekelijks een restaurant in en om Amsterdam.