Opinie

Seksclub

Mirjam de Winter

Zonder enige gêne vertelde mijn oudste zoon dat hij onlangs na een avondje stappen met zijn vrienden in seksclub OQ aan de ’s-Gravendijkwal was beland. „Wááát??” riep ik uit, kokhalzend bij het idee dat hij daar seks met een prostituee zou hebben gehad. Maar zo was het niet gegaan, zwoer hij. Ze waren gewoon uit nieuwsgierigheid naar binnen gegaan en hadden er een onvergetelijke avond gehad, maar zonder seks dus. Waarna ik op mijn beurt opbiechtte dat ik vroeger ook graag nachtclubs bezocht, omdat het daar spannend was en er ’s nachts bovendien niet veel anders te beleven was in Rotterdam.

Het begon tijdens mijn stage bij Het Vrije Volk, waar we na een avonddienst met een groepje journalisten nog een afzakkertje gingen halen bij animeerbar De Rode Papagaai in de Witte de Withstraat. Je mocht er voor tien gulden met een meisje dansen of kocht een ‘piccolootje’ (klein flesje nepchampagne) voor haar in ruil voor een ‘animerend gesprek’. Ook gingen we graag naar de ’s-Gravendijkwal, waar destijds nog een heel cluster van bordelen zat. En niemand die het vreemd vond dat ik daar als vrouw aan de bar zat en een praatje aanknoopte met een klant of prostituee. Ik was (aankomend) journaliste tenslotte en hoorde er de beste verhalen.

De bedrijfsleider vertelde me over spontane ‘gangbangs’ op het podium of in het gangpad

In seksclub l’Ambassadeur bijvoorbeeld, waar volgens een waargebeurd (!) verhaal in 1974 een nachtclubdanseres door een leeuw werd doodgebeten. De vrouw voerde een dansact op in een kooi, samen met een dompteur en zijn ‘getemde’ leeuw Satan, toen het dier haar plotseling greep. Volgens de dompteur zag de leeuw haar lange avondjurk mogelijk aan voor opfladderend prooi. Omdat niemand voor de begrafeniskosten van de dode danseres wilde opdraaien, liet de begrafenisondernemer beslag leggen op de leeuw.

Sinds die Vrije Volk-stage ben ik regelmatig nachtclubs blijven bezoeken, ook in het buitenland. Zag in Bangkok vrouwonterende optredens met pingpongballen en bezocht klassieke peepshows in Los Angeles. Nooit uit geilheid overigens, maar uit een onverklaarbare fascinatie voor de seksindustrie, hoeveel afschuw ik er tegelijkertijd ook bij voelde. Maar het indrukwekkendste (en afschrikwekkendste) bezoek bracht ik aan de ‘Rexane’ in de Rotterdamse Eerste Middellandstraat, de laatste seksbioscoop van Nederland. Ik durfde er eerder nooit naar binnen vanwege allerlei onsmakelijke verhalen die jarenlang de ronde deden over de ‘Rex’. Maar toen de bioscoop in 1996 op last van de burgemeester moest sluiten, besloot ik er voor Radio Rijnmond een reportage over te maken.

Niet in eenpersoons cabines, zoals je dat nog steeds wel ziet in sekswinkels, maar in een ‘doodnormale’ bioscoopzaal werden daar de hele dag door snoeiharde pornofilms vertoond. De bedrijfsleider vertelde me tijdens zijn rondleiding over spontane ‘gangbangs’ op het podium of in het gangpad van de bioscoopzaal. Want de Rex werd volgens hem niet alleen door geile mannen bezocht, maar ook door „nymfomanes uit het hele land” die zich volgens hem vrijwillig aan de mannelijke bioscoopbezoekers aanboden. Achterin in de zaal was ook nog een darkroom die hij me wilde laten zien, waar ik onder zijn begeleiding nog even een masturberende man mocht interviewen. Het werd mijn kortste interview ooit.

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelance journalist en stadsgids in Rotterdam.