Opinie

Liever niet in ‘Oranje’

Frits Abrahams

Bondscoach Ronald Koeman aan de telefoon. Ik was meteen een en al waakzaamheid, want hij belt zelden en áls hij belt, is het om mij op mijn donder te geven. Zou hij nog pissig zijn over het stukje dat ik laatst schreef over zijn veelvuldig gebruik van het ouderwetse woord ‘wederom’? Ik moet hem nageven dat hij het sindsdien nauwelijks meer gebruikt, dit in tegenstelling tot de rest van het Nederlandse volk.

„Heb je even..?”, vraagt hij nogal bedrukt.

„Is er wat?”

„Wat dacht je?” zucht hij. „Je hebt toch wel gehoord dat Sergiño Dest ook al niet wil”?

Ik had er niet zelf over willen beginnen, zoals je ook niet vraagt aan een vriend waarom zijn vrouw hem nou eigenlijk precies heeft verlaten. „Ik weet ervan”, mompel ik, alsof het me bijna ontgaan was.

In werkelijkheid was ik stomverbaasd geweest toen ik hoorde dat na Hakim Ziyech nu ook Dest, de 18-jarige Amerikaans-Nederlandse rechtsback van Ajax, definitief het Nederlands elftal had laten vallen, in zijn geval ten gunste van het team van Amerika. Het is alsof Ajacied Frenkie de Jong na de aanbieding van FC Barcelona zou hebben gezegd: „Ik ga nog liever terug naar Willem II.”

Het wordt nog pijnlijker als we bedenken dat Koeman, met KNVB-directeur Nico-Jan Hoogma, Dest onlangs uitvoerig heeft uitgelegd welke plannen hij met hem had. Hij kon hem uiteraard geen vaste plaats in ‘Oranje’ garanderen, maar hij maakte hem wel duidelijk dat hij hem een royale kans zou geven.

„Als we nou goed in onze rechtsbacks zaten…”, moppert Koeman, „maar ik heb alleen Veltman en Dumfries. Veltman is op die positie al zwak bij Ajax en Dumfries kan niet….”

„Voetballen?” vraag ik, want het is bekend dat ze in Rotterdam tegenwoordig grote moeite hebben met deze tak van sport.

„Voetballen met verstánd”, verbetert Koeman me. Hij begint grimmig te klinken. „Wat staat me nog te wachten?”

„Ihattaren”, wil ik zeggen, maar het is niet nodig want Koeman kan niets of niemand anders bedoelen. Mohamed (één m in het midden, zo wil hij het zelf) Ihattaren is een 17-jarig toptalent bij PSV dat al maanden aarzelt tussen het Nederlands elftal en het Marokkaanse.

Althans, hij doet alsof hij aarzelt, maar ik heb het oranjekleurige vermoeden dat hij allang voor Marokko heeft gekozen en dit nog liever niet naar buiten brengt.

„Ihattaren, De Jong, De Ligt en Depay in één elftal”, droomt Koeman hardop, „en we worden eindelijk wereldkampioen”.

„Jammer dat jij dan geen bondscoach meer bent”, gooi ik er spontaan uit. „Je hebt toch een clausule in je KNVB-contract dat je naar Barcelona kan als ze je vragen? Beetje jammer dat je daar steeds over gelogen hebt.”

„Begin jij daar nou wederom over?” vraagt hij.

„Ja”, zeg ik, van de wederomstuit enigszins getergd. „Het zit me dwars dat jij van die jonge spelers verlangt dat ze voor het Nederlands elftal kiezen, maar dat je er zelf tussenuit knijpt naar Spanje als het jou uitkomt.”

Het blijft even stil. Dan vraagt hij nors: „Wat zou jij doen als The New York Times die stukkies van jou wil en er een miljoen dollar per jaar voor biedt?”

„Ik zou zeggen dat ik alleen overstap als ik meer kan verdienen.”