Recensie

Recensie Film

Perfectionistisch schaatstalent met een liefde voor feestjes

Biopic Schaatsster Sonja Henie trok eind jaren dertig naar Hollywood en werd er de bestbetaalde actrice, maar er zat een kloof tussen haar ‘buurmeisje’-imago in musicals en de excessen in haar privéleven.

Ine Marie Wilmann als schaatsster Sonja Henie in ‘Sonja, The White Swan’.
Ine Marie Wilmann als schaatsster Sonja Henie in ‘Sonja, The White Swan’. Foto Adi Marineci

De Noorse kunstschaatsster Sonja Henie (1912 -1969) is een beetje vergeten. De drievoudig Olympisch kampioene ging eind jaren dertig naar Hollywood, waar zij meerdere kunstschaatsmusicals maakte voor filmstudio 20th Century Fox en optrad in exuberante schaatsrevues. Enkele jaren lang was zij de bestverdienende actrice in Hollywood.

De biografische film Sonja, The White Swan gaat vooral over die periode en laat de kloof zien tussen het ‘buurmeisje’-imago uit haar musicals en de excessen uit haar privéleven. Henie was een mannenverslindster, lustte graag een borrel en gaf Great Gatsby-achtige feestjes. Haar familie, die meeverhuisde naar Los Angeles, profiteerde ook van haar roem en rijkdom. Zo financierde Henie een vastgoedproject van haar broer Leif, met wie ze later gebrouilleerd raakte. Dat Leif daarna in een openhartig boek met zijn zus afrekende laat de film weg.

Regisseur Anne Sewitsky toont Sonja Henie als keiharde, zelfverzekerde vrouw, op het arrogante af. Ze is egocentrisch, onaangenaam maar ook vrijgevig. Totdat het geld opraakt en zij in een neerwaartse spiraal terechtkomt. Haar schaatstalent en zucht naar perfectie leveren de beste scènes op, met zwierige reconstructies van momenten uit haar musicals en haar schaatsshows. Wel jammer dat sommige scènes gepaard gaan met opdringerige, moderne popmuziek.