Veel drugs en alcohol, weinig studie-uren

Vanuit Princeton, New Jersey, schrijft over wat haar opvalt. Vandaag: wat doet de serieuze dochter van die vriendin toch op een party university?
Illustratie Eliane Gerrits

Het was zo’n telefoontje dat elke ouder met studerende kinderen vreest. Mijn vriendin kreeg het vorige week laat in de avond. Haar dochter, een kersverse studente aan de Tulane-universiteit in New Orleans, was met een ambulance bewusteloos naar het ziekenhuis vervoerd. Dokters probeerden haar nu bij te laten komen. De vriendin wist zich geen raad. New Orleans is ver weg. Daar rijd je vanuit Princeton niet even naartoe. We zijn hier nergens verbaasd over, vertelde de arts haar nog. Op vrijdagavond worden ze bij bosjes binnengebracht, allemaal alcohol en drugs.

Tulane is een van de universiteiten die bekendstaan als party university, een verschijnsel dat wij in Nederland niet echt kennen. The Princeton Review publiceert elk jaar de top-20 van deze feestuniversiteiten. Hun definitie: nauwelijks studie-uren buiten de colleges, een hoog gebruik van alcohol en drugs, en een grote populariteit van clubs. De rangorde is gebaseerd op vragenlijsten die ze elk jaar naar studenten sturen.

Op nummer 1 van de lijst staat dit jaar Syracuse University in New York. Een grote universiteit, met veel studentensociëteiten, de zogeheten sororities en fraternities, waar vaak onbeperkt gedronken wordt – en dat betekent hier sterke drank. Tulane staat op nummer 5. Vooral het lokale carnavalsfeest Mardi Gras is befaamd. Op 6 staat de University of California in Santa Barbara (UCSB), ook wel bekend als de University of Casual Sex and Beer. Op die laatste instelling bracht ik enkele zomers door. Ik zag er veel studenten met surfplanken en op skateboards. ’s Ochtends verbeten ze landerig hun kater tot het ‘surf’s up’ klonk.

Een vergelijkbare categorie zijn de universiteiten waar de zogeheten trustafarians naartoe gaan. Dat zijn de kinderen van zeer vermogende ouders, vaak met een trust fund, die graag het volle pond van het torenhoge collegegeld betalen om een aantal jaren ongestoord de hippie uit te mogen hangen.

Toch klopte er iets niet in het verhaal van de dochter van mijn vriendin. Ik ken haar als een serieus meisje dat nooit alcohol drinkt. De eerste week had ze haar moeder nog geschrokken gebeld: „Mama, ze delen hier papieren zakken uit om in te spugen.”

Na een nacht van het kastje naar de muur bellen, kreeg mijn vriendin tegen de ochtend eindelijk haar dochter aan de lijn met het verhaal. Ze was hevig verkouden en had twee zware hoestdrankjes genomen met een slaapmiddel erin, een knock-out combinatie, gewoon te koop bij de drogist. Daarvan was ze nog voor ze thuis was in slaap gevallen. Ze was door de rondrijdende ambulances op één hoop geveegd met alle dronken kinderen.

Waarom had dit serieuze meisje dan toch voor deze feestuniversiteit gekozen? Vanwege een speciaal programma: het trainen van therapiehonden. Dat is haar grote droom, zelf zo’n puppy trainen. Maar twaalf studenten per jaar worden daarvoor uitgekozen. ‘Raise a puppy, change a life’ is het motto.

Een week later laat mijn opgeluchte vriendin een foto zien van haar dochter. Nog steeds verkouden met waterige ogen staat ze samen met haar medestudenten tussen de golden-retrieverpuppies. Iedereen straalt, ook de hondjes. Party time!

Reacties naar pdejong@ias.edu