Brieven

Brieven

Politie

Hier walg ik dan weer van

Het interview met Paul van Musscher ‘Ik walg van politieagenten die zich Marokkanenverdelgers noemen’ (24/10) bevestigd het beeld van de wegkijkcultuur bij de politie. Ik zou liever horen over ontslag/schorsing/sancties van deze ‘Marokkanenverdelgers’ in plaats van het gevoel dat ik nu krijg, namelijk: ik kan ze niet allemaal in de hand houden. Is dit nu niet precies de taak van de leidinggevende? Kennelijk is deze baas ongeschikt om adequaat sturing te geven aan ongewenst gedrag in het politiekorps. Mede door het ondersteunen van Erik Akerboom en het sanctioneren van Fatima Aboulouafa te accepteren maakt ook hij zich schuldig aan ongewenst gedrag met betrekking tot aanpak interne discriminatie binnen het gehele politiekorps. Ik walg van dergelijk inconsequent optreden van onze politieleiding. In mijn optiek is dit wegkijken en een poging het eigen straatje schoon te vegen.

Ergeren

Mens, erger je toch niet

Wild heb ik me geërgerd aan de bespiegelingen in het stuk Je niet ergeren maakt alles soms nog erger (24/10). Ergeren is een subjectieve bezigheid, er is maar één iemand die zich ergert en dat is degene die zich ergert. Het is een keus. Het object of meewerkend voorwerp van die ergernis is bijna nooit bezig actief ergernis op te wekken, echt niet, geloof me maar. Er zijn gewoon heel veel dingen die niet altijd even soepel gaan in de dagelijkse omgang. Hoewel ergernis niets oplost, houden sommigen er wel van en willen dit op saaie verjaardagen graag delen met soortgenoten. Dat is natuurlijk prima. Als je afzetten in je aard zit, dan is je ergeren een nuttige uitlaatklep. Maar verder lost het niets op. Integendeel.

Protesten

Die harde hand is nodig

Veranderingen in de samenleving komen en kwamen altijd voort uit het volk zelf (Protestgolf brengt kans op escalatie in Nederland, 25/10). De politiek bewaakt alleen de rust en orde. De politieke klasse staat in dienst van het establishment, noem het de rijken, die comfortabel van hun rijkdommen moeten kunnen genieten. Na verloop van tijd ontstaat er een ‘tweestromenland’ van kort door de bocht gezegd ‘losers’ en ‘winners’. En dat gaat wringen. Zo’n VVD is er natuurlijk niet voor de gewone man. De immer lachende Mark Rutte weet ze als geen ander met een kluitje in het riet te sturen. Merkel in Duitsland en Macron in Frankrijk doen precies hetzelfde. Ook zij staan in dienst van het grootkapitaal en hebben lak aan de gewone man. Denk maar aan de hevige protesten van de Gilets Jaunes in Frankrijk. Het haalt niets uit. En bewust wordt er door onze media weinig tot geen aandacht aan geschonken, maar veel Fransen hoog- en laagopgeleid, gaan elke zaterdag weer de straat op. Wie niet horen wil moet voelen, deze ijzeren wet is nog altijd van toepassing. Dat de ‘pleuris’ moet uitbreken om de samenleving te veranderen zodat de gewone man ook zijn deel opeist waar hij het volste recht op heeft, het zij zo. De ingedutte zelfgenoegzame bestuurders en Kamerleden zijn alleen met harde hand in beweging te krijgen, anders verandert er niets.

Democratie

Investeer in burgerschap

Scholen moeten absoluut investeren in burgerschapsvorming wil de samenleving kunnen blijven functioneren (In de brugklas al grote verschillen in democratische waarden, 25/10). Het zal alleen lukken met bevlogen docenten die creatief genoeg zijn om leerlingen te boeien met aansprekende voorbeelden uit het dagelijks leven. Ik geloof dat de toelatingseisen voor pabo’s zijn verlaagd. Dat helpt niet echt.

Bridge

Dan is het spel gespeeld

Het advies van de Directeur BridgeBond om mensen die aan dementie lijden te laten bridgen is sympathiek, maar naïef (Brieven, 25/10). Geen bridge meer kunnen spelen is voor bridgers één van de eerste symptomen van beginnende dementie, weet ik uit eigen ervaring). Het plezier is er dan snel af, zowel voor de partner, de tegenstanders, als voor de betrokkene zelf die ook nog verwijten moet incasseren.