Opinie

Uitrazen

Marcel van Roosmalen

In het provinciehuis van Den Bosch sprak een jonge Brabantse boer de vergadering toe. Woede en frustratie waren voelbaar. „Ja nu waren ze nog rustig, maar in ‘de groep’ werd al gesproken over bikkelharde actie.” Buiten rukten ‘de voedselbereiders’, zoals een van hen zich noemde, op met hun tractoren.

NOS-verslaggever Theo Verbruggen deed verslag.

Ik ben fan.

Niemand die oplopende spanning, zo lekker kan laten oplopen. Binnen een halve minuut werd het boerenprotest ‘een belegering’ en daarna ‘een gijzeling’.

Theo: „De boel zit potdicht, niemand kan er meer in of uit.”

De Brabantse boeren kregen geen versoepeling van de stikstofregels, wat waarschijnlijk betekent dat we voorlopig nog niet van ze af zijn.

Door dat verslag van Theo Verbruggen moest ik opeens aan mijn vader denken. Die zat zijn hele werkende leven vast in een Provinciehuis. De laatste jaren zaten er dagen tussen dat hij met tegenzin op de fiets stapte. Dat waren de dagen dat hij aan boeren iets moest communiceren wat ze niet zinde.

Hij werkte bij de dienst ‘water’ bij de Provincie Gelderland en moest eens in de zoveel tijd een inspraakavond in het buitengebied leiden. Het was in de periode na het ‘rampjaar 1995’, waarin het rivierengebied was getroffen door grote overstromingen, en hij ze in buurthuizen en cafés moest uitleggen dat ze stukken grond moesten afstaan voor dijkverzwaring.

Het was altijd met dezelfde collega, aan wie hij ook nog eens een hekel had. „Maar op die avonden groeiden we echt naar elkaar toe”, zei hij me later eens. „Soms kwamen we niet eens aan het woord, dan begonnen ze al meteen te roepen en te gooien.”

Er zat een ijzeren plaat in hun multomap, zodat ze die eventueel als schild konden gebruiken. In Heteren vonden ze zichzelf terug onder een tafel. Mijn vader was dan zo’n iemand die de extra uren niet declareerde omdat hij vond dat hij niet echt gewerkt had.

Dat leidde ook weer tot spanningen met zijn collega die dat natuurlijk wel deed.

Ik stelde me mijn vader voor.

Achter een multomap.

Onder een tafel met een collega aan wie hij een hekel had.

Ik herinnerde me hem aan tafel. Klagend dat de problemen van de boeren wel heel erg zijn probleem werden, ondertussen met een vork in zijn eten prakkend.

Mijn moeder, zelf een boerendochter, zei dan dat je boze boeren moest laten uitrazen. Hoe dat afliep weet ik niet, mijn vader ging vervroegd met pensioen.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.