Recensie

Recensie Muziek

Kanye West noemt zichzelf geen God meer op zijn nieuwe album ‘Jesus is King’

Nieuw album ‘Jesus is King’ is geen herhalingsoefening. Kanye West geeft zijn geloof meer ruimte dan ooit. De muziek is minder vurig en klinkt soms een beetje onaf.

Kanye West op festival Coachella, in april dit jaar.
Kanye West op festival Coachella, in april dit jaar. Foto Amy Harris/AP

Het afgelopen jaar organiseerde Kanye West kerkdiensten onder de noemer Sunday Service, wekelijkse samenkomsten waarbij hij met een koor prachtige bewerkingen van zijn nummers ten gehore bracht. Die spirituele transformatie is nu overgevloeid in zijn negende langspeler: Jesus Is King.

Dat zorgt voor een minimalistisch klinkend album. De struggle die hij heeft met het spirituele zet West uiteen in 27 minuten. „The devil had my soul, I can’t lie”, rapt hij in ‘On God’. „I bleached my hair for every time I could’ve died.”

De beats kabbelen voort. Wests voordracht blijft mid-tempo, waardoor hij minder vurig en opvliegend klinkt dan voorheen. Als hij even geen (soms warrige) teksten over de schepper rapt, worden de teksten een beetje merkwaardig. Zo vergelijkt hij zijn eigen Instagram-loze zondagsrust met de Amerikaanse fastfood-keten Chick-Fil-A – die om religieuze redenen ook op zondagen gesloten is.

En op ‘On God’, de meest vrolijke track van het album, doet hij uit de doeken waarom zijn kleding zo aan de prijzige kant is. De belastingdienst wil blijkbaar meer dan de helft van zijn inkomsten. Het zijn van die Kanye West-esque uitspraken die simpelweg niet kunnen ontbreken op zijn albums, maar ze leiden wel teveel af
van de overkoepelende boodschap, dat God de grootste is.

Het team aan schrijvers, muzikanten en engineers dat aan de plaat heeft meegewerkt is gigantisch. West kreeg hulp van onder meer oudgediende producers Timbaland en Mike Dean en herenigd duo Clipse - die naast een vocale bijdrage ook meerdere schrijverscredits opeisen.

Zeer fijn is de bijdrage van de legendarische saxofonist Kenny G, die een feilloze solo blaast met kippenvel-garantie. Ook zanger Ty Dolla $ign is in bloedvorm, maar Kanye weet zijn refrein op ‘Everything We Need’ helaas niet te omkleden met een geweldig nummer, waardoor het onaf klinkt.

Samen zorgen ze er wel voor dat ook Jesus Is King weer niet te typeren is als een herhalingsoefening. Het is voor West-maatstaven een ingetogen album, doordat slaginstrumenten vaak ontbreken in de nummers. En hoewel West vaker gebruik heeft gemaakt van kerkelijk klinkende instrumentaties en onderwerpen (‘Jesus Walks’ uit 2004 en ‘Ultralight Beam’ uit 2016 bijvoorbeeld), was hij nog nooit zo bezig met het geloof als nu. En toch wordt de plaat nergens echt diepgaand.

Op een van zijn vorige albums durfde hij zichzelf nog God te noemen, nu draait het in Wests hoofd allemaal weer wat minder om hem en wat meer om de wereld. West klinkt eindelijk weer eens optimistisch in plaats van zelfingenomen of paranoïde. Jammer dat dat alleen op veelal rauwe demo’s is, in plaats van op een gepolijst album.