Brieven

Brieven

Retorica

Niet lullen, poetsen

In Een waarachtig verhaal hoeft niet spontaan te zijn (19/10) beschrijft Luuk van Middelaar prachtig de valkuilen van het redenaarschap. Maar hij heeft zelf ook een valkuil, namelijk dat prachtig kunnen vertellen weinig zegt over de inhoud. Dat zien we bij heel wat politici, ik noem geen namen, die altijd wel hun antwoord klaar hebben en zelden op een inhoudelijke reactie betrapt kunnen worden. Wat mij betreft wordt het belang van de vlotte babbel zwaar overschat. Want de beste babbelaar hoeft geen goed leider te zijn, laat staan een goede visie te hebben op een betere wereld voor onze (klein)kinderen. Onlangs werd een kinderdelegatie ontvangen in het torentje. Het ging over het klimaat, een belangrijk onderwerp dus. De kinderen hadden een fijn gesprek en kwamen er naderhand pas achter dat er geen enkele toezegging was gedaan. Van Middelaar heeft het over „het genie van de tweets van Trump”. Dat is een duidelijk voorbeeld dat de presentatie niet het belangrijkste is wat telt. Hij kan niet presenteren, zegt de stomste dingen en is toch president. Het enige wat bij hem telt is eigenbelang. Mijn stelling: we hebben eerlijke leiders nodig met een waarachtige boodschap. Dat is van veel meer belang dan een vlotte presentatie.

Dementie

Lekker zwemmen

De oproep van de 67 zorgprofessionals om dementie aan te pakken is mij uit het hart gegrepen, maar laten we vooral ook geld investeren in projecten die het verschil kunnen maken voor de mensen met dementie nú (Laten we de duurste ziekte aanpakken – dementie, 21/10). Nog maar kort geleden lanceerden wij het project Zwementie. Jonge vrijwilligers, veelal studenten van hbo- en mbo-onderwijsinstellingen, zwommen wekelijks met mensen met dementie. Het plezier en genoegen dropen er vanaf. Menig deelnemer had minder last van spierpijn en ander ongerief. Fijn neveneffect: jongeren leerden het werken met veelal oudere mensen waarderen. Win-win dus. Australisch onderzoek wijst inderdaad op vertraging van cognitieve achteruitgang. Laat iedere universiteit of hogeschool een project Zwementie beginnen. Jong en oud verbonden voor het goede doel.


Redacteur Denkbeeld, vakblad over dementie

Racisme

Niks geleerd

De column Terug naar de erfenis van James Baldwin van Paul Scheffer, waarin hij schrijft over Reni Eddo-Lodges boek Waarom ik niet meer met witte mensen over racisme praat, is een illustratie van waarom zij juist deze stelling inneemt. In twee zinnen zet hij haar bewijsvoering van institutioneel racisme weg als dun en ziet hij het doel van Eddo-Lodge hooguit als „een geweten schoppen”. Eddo-Lodges stelling is (onder andere) dat witten het niet trekken dat zwarten (iedereen die niet wit is) hen vertellen dat ze racist zijn, althans zich niet bewust zijn van ‘white privilege’. Die beschuldiging is voor witten onaangenamer en ondraaglijker dan wat zwarten dagelijks meemaken. Witten worden boos, gaan glazig wegkijken en besluiten dat zij gelijk hebben en zwarten niet. De discussie loopt vrijwel altijd via dit spoor en daarom voert ze hem niet meer. Scheffers reactie bewijst haar gelijk.

Oudste beroep

Nóg geen eigen baas

Al heel lang vraag ik mij af waarom het na pakweg honderdduizend jaar, het is tenslotte het oudste beroep ter wereld, nog steeds niet is gelukt een vorm te vinden die voor alle betrokken partijen aanvaardbaar is (Zo wordt sekswerker geen eigen baas, 24/10). Misschien wordt het tijd om de seksindustrie te nationaliseren, om van alle sekswerkers ambtenaren met een modaal salaris te maken. Op die manier kan een schappelijk uurtarief aan de klant worden berekend (de meeste mannen zijn sowieso in vijf minuten klaar). Dat zet de illegale prostitutie en mensenhandel buitenspel, want Nederlanders willen geen cent te veel uitgeven.

M/V van de Week

Dode lente overal

De M/V van de Week van Siegfried Woldhek, De veehouder (19/10), had wat mij betreft – tekening én bijschrift – op de voorpagina mogen staan. Het was de meest treffende samenvatting van het boerenprobleem dat er te lezen viel. Vooral het begrip ‘dode lente’ is hartverscheurend waar. Dit voorjaar zag ik overal in mijn gemeente Boxmeer doodgespoten weilanden. Hectaren levenloze geel-bruine smurrie.

Integratie

Boegbeelden nodig

Frame migratie niet als een veiligheidskwestie (22/10) luidt de kop van het artikel van Leo Lucassen, waarin hij uiteenzet dat integratiepessimisme de voedingsbodem is van radicaal-rechts. Frans Verhagen schreef een aardig boekje over immigratie en integratie in de VS. Honderd jaar lijkt minimaal nodig te zijn voor integratie. In het interbellum kon je in Amerika na de depressie bordjes zien met ‘no Irish need apply’. Die waren zeventig jaar eerder naar de VS getrokken vanwege hongersnood. Boegbeelden als Kennedy en Obama zorgden voor een kentering. Bij ons zijn dat mensen als Aboutaleb en Arib. Boegbeelden. De ‘linkse beweging’ kan talentvolle mensen met een migratie-achtergrond meenemen in de vaart der volkeren om zich tot boegbeeld te laten ontwikkelen en daarmee het proces te versnellen. Onze migratiegeschiedenis van na de oorlog is wellicht nog wat jong. Dat stemt mij persoonlijk optimistisch.

Excelleren

Laagvliegen is oké

Lang niet alle hoog opgeleiden excelleren, daarvoor zijn er ook te veel (Zorg dat niet-hoogopgeleiden ook excelleren, 23/10). En waarom moet iedereen excelleren? Als iedereen excelleert, excelleert toch niemand?