Brieven

Brieven

‘Collateral damage’ is de term voor ongewenste maar onvermijdelijke neveneffecten van een noodzakelijke militaire actie, een aspect van oorlogsvoering zo oud als oorlog zelf. Waarschijnlijk even oud maar meer omstreden is de tactiek van het gebruik van non-combattanten als menselijk schild. Bij het precisiebombardement op de explosievenopslag van IS in Hawija speelden beide aspecten. Zoals B. Salah, een getuige, opmerkte: „Ze hadden burgers nodig om minder snel doelwit van bombardementen te worden.” Een NOS-informant meldt dat vlak voor het bombardement de internationale coalitie op de hoogte was gesteld van de aanwezigheid van vier vrachtwagens vol explosief materiaal. Het artikel De Nederlandse ‘precisiebom’ op Hawija (19/10) verraadt naast trots over de bijzondere primeur ook twijfel aangaande de ethische toelaatbaarheid van dit bombardement. Dat laatste is onrechtvaardig jegens de verantwoordelijke bevelhebber. In situaties als deze is de bevelhebber niet alleen aansprakelijk voor de slachtoffers van zijn actie, maar evenzeer voor alle slachtoffers van het nalaten van die actie. Hoeveel moorden had IS met het niet vernietigde bommenmateriaal kunnen uitvoeren? Toen in augustus 1945 president Truman moest beslissen over de inzet van atoombommen om Japan tot overgave te dwingen was het alternatief een conventionele invasie en verovering van de Japanse eilanden. De verliezen daarvan waren berekend op minimaal 1 miljoen Amerikaanse soldaten en een veelvoud aan Japanse militairen en burgers. Truman koos voor de tweehonderdduizend slachtoffers van Hiroshima en Nagasaki.