Recensie

Recensie

Van deze Skoda maak je geen mancave

Autotest De Skoda Scala valt echt niemand op, schrijft . Hij is wel heel ruim en zuinig.

Bas van Putten en de Skoda Scala bij strand Nulde
Bas van Putten en de Skoda Scala bij strand Nulde Foto Merlijn Doomernik

Na drie stekkerapparaten weer een Skoda met een benzinetank en een motor die je vroeger stil noemde, fossiele werktuigbouw met vier cilinders en een uitlaat. Het voelt als een terugslag, dat is nieuw. Geen dramatische. De Scala, Golf uit Tsjechië, is getoetst aan de criteria van een voorbije tijd niet de beroerdste. Het is meer dat je binnenkort voor hetzelfde geld een elektrische VW koopt, die binnen het jaar door Skoda wordt gekloond voor duizend euro minder. Zo rolt dat concern.

Hij is wat dribbelig. Verder heeft hij minstens veertig pk te veel voor de stressgevoelige voorwielaandrijving. De doorslaande wielen op nat wegdek zijn een onplezierige verrassing. Reken in de persmap, die ik uit zelfbehoud niet heb geraadpleegd, niettemin op snedige oneliners over zijn verrassende sportiviteit. Een deugd waarvan zo goed als zeker is, dat weinig Skoda-rijders hem op waarde zullen schatten. Ook daarom zijn het mensen die je tegen je opstandige natuur in koestert. Ze zijn zoals de wereld vroeger was, net als de auto’s toen die allemaal gewoon nog slome slungels waren. Ze willen hun persoonlijke grenzen niet verleggen. Ze hebben geen targets die de Skoda-meetlat overstijgen. Ze willen braaf hun heren dienen voor genoeg poen om hun kleine boeltjes stressvrij bij elkaar te houden. Dan maar een Skoda. De volgende keer, die er niet komt, dus maar gewoon weer zachte veren. Zie die vette velgen nou, godnogaantoe. Elke poging deze broodtrommel tot mancave te verbouwen is verloren moeite. Het is dan ook volstrekt mislukt. Hij valt echt niemand op. Maar twee bekenden zeiden iets over de Scala. De een zag hem voor een Skoda Rapid aan, de budget-Skoda die het hier niet redde, de ander hield hem voor een stationcar. Het is een hatchback, al is het misverstand verklaarbaar. Hij oogt teckelachtig uitgerekt, alsof een leidinggevende sadistisch aan de staart tussen zijn benen trok.

Vroeger had je leuke Skoda’s als de Yeti en de Roomster. Jaren terug woonde ik in Genève de onthulling van de Yeti bij. Daar stond het lief-alternatieve onderwijzersbusje tussen de dansmeisjes met Yeti-bontlaarsjes en witte bontvachtjes. Puur genieten was het. Met een leuke ijsbeer was de show helemaal àf geweest, zei ik tegen een opgewekt communicatiemens. Dat was een leuk idee geweest, zei ze. Waarschijnlijk menens.

Rood metallic streepje

Waar blijft de tijd, waar blijft de leut? Nu mag het door VW gekuiste Skoda stoer doen op zijn Duits. De Scala heeft vliegtuigstoelen met geïntegreerde hoofdsteunen. In de deurpanelen zit een rood metallic streepje, vast onderdeel van een verwenpakket waarvan ik naam noch bedoelingen wil kennen. De make-up is zo ontluisterend als de kantoorklerk met een heimelijke sleeve onder zijn Suit Supply. Zo lauw, ondanks dat grote scherm en de nepcarbonbeplating van het dashboard, die de tragedie van het aanpalende zwarte plastic niet verzacht maar uitvergroot. Het multimediagebeuren wordt een koude douche. Navigatie zit er niet eens op. Wel kan ik via smartlink de navi-data van de smartphone op het scherm teleporteren.

Hij is wel heel ruim en zuinig. Puik werkt het systeem dat bij gas loslaten en lage snelheden twee van de vier cilinders uitschakelt. Na twintig kilometer rijd je volgens de boordcomputer al 1 op 20. Zo zie je wat er gebeurt als je de viercilinder met 150 pk, een van de meest gebruikte motorblokken in het Volkswagen-concern, in een normale, niet te zware auto legt. In een Skoda-SUV haal je er hooguit 1 op 15 mee.

Als hij zich nou maar niet zo irritant moderner voordeed dan hij is. Hij verspeelt je laatste sympathie met zijn ontaarde veiligheidssystemen. ‘Stuur overnemen’, waarschuwt hij, als je met beide handen aan het stuur een streep op de weg raakt. Hij slaat zelfs alarm op landweggetjes waar geen doorgetrokken streep te bekennen is, en waar je ogenschijnlijk niets fout doet. Heeft Skoda geen boodschap aan. Al die systemen hebben immers maar één doel; de vooruitgang te bewijzen dat ze altijd bij de les zijn. Op B-wegen met strepen aan weerszijden voor de fietserszones wordt het getrek aan je stuur een ondraaglijk gevecht tussen zijn autonome en jouw nuchter-menselijke stuurcorrecties.

Intussen zakt het verbruik met airco aan wel mooi naar 1 op 21. Zo zet hij de noodklok voor zijn type op de valreep terug van vijf naar tien voor twaalf. Gefeliciteerd Skoda, maar zijn reservetijd tikt ongenadig door.