Televisie over de eenzame mens

Zap Televisie over de eenzame mens heeft vaak iets voorspelbaar treurigs. De EO probeerde ’s avonds laat een nieuwe vorm te vinden.

Levensgenieter Sharon is vijf dagen alleen in Proef Eenzaamheid.
Levensgenieter Sharon is vijf dagen alleen in Proef Eenzaamheid. Beeld EO

Ach, wat een eenzaamheid: Quincy Promes, de aanvaller van Ajax, na de wedstrijd tegen Chelsea. Zijn doelpunt was afgekeurd omdat hij één teennagel buitenspel stond. Nadat hij was gewisseld zag hij de Engelsen scoren. Een medespeler probeerde Promes van zijn plek op de bank te lokken, maar vergeefs. Quincy Promes was alleen op de wereld in een vol voetbalstadion.

Alles was eenzaamheid, woensdagavond. Meteen na Ajax waren er in Frans Bromets tweeluik Uit elkaar (NTR) hartverscheurende verhalen van bejaarden, die door de dementie van de één niet meer samen kunnen wonen.

Het schrijnendste geval was dat van de dochter die uitlegde dat haar moeder indicatie PG5 had en haar vader ZZP6. En in het onverbiddelijke systeem van de Nederlandse zorg gaan PG5 en ZZP6 niet samen. Dus kon ze nergens een gezamenlijk plekje voor haar ouders vinden. Wat ze óók nog keer op keer aan haar moeder moest uitleggen. Die dan weer vanuit de mist in haar hoofd opmerkte dat er in haar kamer best nog een bed voor haar man paste.

Televisie over de eenzame mens heeft vaak iets voorspelbaar treurigs. De EO probeerde ’s avonds laat een nieuwe vorm te vinden met de eerste aflevering van Proef eenzaamheid. Dat had wel wat van Steenrijk/Straatarm, maar dan met sociale rijkdom en armoede.

Sharon, een 27-jarige levensgenieter, zou zeven dagen ‘min of meer’ het geïsoleerde leven leiden van de 31-jarige Annick, die zich al twintig jaar helemaal alleen voelt – en dus ook heel vaak alleen is. Dat ook mensen met een rijk sociaal leven zeer eenzaam kunnen zijn, werd voor het gemak even buiten beschouwing gelaten. (Hoewel ik opmerkte dat Sharon rode wijn drinkt en al haar vriendinnen wit, waar van alles achter schuil kan gaan.)

Een ruil werd het niet. Sharon werd wel in haar eentje in een appartement gezet, zonder telefoon of internet, maar de eenzame Annick bleef in haar eigen omgeving. Daar vertelde zij haar levensverhaal aan Bert van Leeuwen.

Het eenzame bestaan viel de arme Sharon zwaar. Doelloos hing ze op de bank en vroeg ze zich af of ze weleens eerder zo lang met niemand had gelachen. Op de derde dag ging ze stofzuigen, terwijl ze nog helemaal niets had ondernomen dat het smetteloze appartement ook maar een beetje smoezelig had kunnen maken. De opdracht om een keer midden op een warme dag vijf en een half uur in bed te liggen was ronduit wreed. Het wachten is op een aflevering in de (zesdelige) reeks waarin een proef-eenzame het hele appartement kort en klein slaat.

Terwijl Sharon verplicht in haar eentje naar een restaurant moest, mocht Annick uit eten met Bert van Leeuwen. Ze vertelde: haar bestaan was een lange lijdensweg van pesterijen op school, depressie, werkloosheid, snijden in zichzelf (de camera zocht wel erg nadrukkelijk naar de littekens op haar armen), een zelfmoordpoging, anderhalf jaar opname en uiteindelijk een hulphond om het leven een beetje te verlichten. Bij dit alles gaf Annick er met de ene na de andere volzin blijk van haar situatie volledig te doorgronden. Maar ja, je eigen ellende begrijpen betekent niet altijd dat je in staat bent er iets aan te veranderen.

In de slotscène, drie maanden later opgenomen, bleek dat de geschrokken Sharon besloten had zich wat over Annicks sociale leven te ontfermen. Die laatste had inmiddels een baan: ze kon aan de slag bij een attractiepark als scare actor met Halloween. Een betrekking als mensenwegjager om een mens te bevrijden uit een isolement; als God al geen dichter is, dan werkt er in elk geval eentje op het arbeidsbureau waar dit bedacht is.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.