Recensie

Recensie Muziek

Lanegans duistere verbond met new wave

Grungepionier Mark Lanegan hield als zanger van Screaming Trees altijd verborgen dat hij een stille liefde koesterde voor de Britse new wave van Joy Division, Killing Joke en Depeche Mode. Die oude obsessie komt boven op zijn elfde soloalbum Somebody’s Knocking, gemaakt met de Britse muzikanten Martin Jenkins en Rob Marshall naast producer Alain Johannes van Queens of the Stone Age.

De kille klanken van synthesizers, drumcomputers en galmgitaren gaan een duister verbond aan met Lanegans gruizige bariton, in veertien songs die een web spinnen van kleverige melodieën. Alleen Lanegan kan het woord ‘disco’ gebruiken in de lugubere context van ‘Dark Disco Jag’, een opborrelend visioen van donkere stegen en verontrustende schaduwen. Begin geen oorlog met mij, waarschuwt de zanger in ‘War Horse’, een amalgaam van blues en elektronische postpunk. Somebody’s Knocking maakt de wereld niet mooier dan ze is, op een zeldzaam meeslepende manier.