Recensie

Recensie Strips

De 38ste Asterix verschijnt in 15 talen tegelijk

Recensie De dochter van de veldheer heet de nieuwste Asterix. Het is het vierde album in zes jaar van de opvolgers van oervader Uderzo.

In het nieuwe album van Asterix komt de jonge generatie in opstand, onder aanvoering van de rebelse Adrenaline. Ze zijn begaan met het milieu, maar richten nog niet veel uit: „En de everzwijnen zijn straks uitgestorven als de jacht niet snel stopt!”

Een nieuw album van Asterix betekent een mega-operatie. Deze donderdag verscheen het 38ste deel, De dochter van de veldheer, in vijftien talen en een oplage van vijf miljoen exemplaren. Nog altijd flinke aantallen voor de best verkochte stripserie ter wereld (meer dan 380 miljoen albums).

Voor tekenaar Didier Conrad en scenarist Jean-Yves Ferri, het duo dat de serie in 2013 overnam van oervader Albert Uderzo, is De dochter van de veldheer alweer hun vierde Asterix in zes jaar tijd. Deze keer is het generatieconflict de rode draad van het verhaal, Asterix zelf moet om die reden genoegen nemen met een bijrol.

Lees ook de recensie van het vorige album: Obelix vindt de pizza uit. De nieuwe Asterix zit vol grappen

Alle aandacht is voor Adrenaline. Zij is de dochter van Vercingetorix, de Gallische veldheer die ooit werd verslagen door de troepen van Julius Caesar – en over wie daarom slechts wordt gefluisterd. De eigenwijze Adrenaline wordt door een paar sullige Arveniërs naar het dorp van Asterix gebracht, omdat de Romeinen haar willen ontvoeren. Haar aanwezigheid zorgt onmiddellijk voor stress, dreiging en een opstand van de dorpse jongeren, die het goed met haar kunnen vinden. Uiteraard wordt er ook genoeg geknokt, is er een geestige achtervolging en zijn de discussies verhit.

Zoals gebruikelijk zit het album vol kwinkslagen en verwijzingen, met het verbond van volkeren dat samenspant tegen de Romeinen, de Nieuwe Arvenische Verzets Ondergrondse, kortweg NAVO. Ook de manier waarop de jeugd zich druk maakt over het milieu en het systeem is actueel.

Toch had het allemaal scherper, uitgesprokener gemogen. De lokale jongeren – het zijn er slechts drie, onder wie een strijdbare kleuter met een vergiet op zijn hoofd– zijn niet werkelijk doortastend. Ze zijn kritisch op een schattige manier. Zwerfvuil, overconsumptie en de stand van het everzwijn komen terloops aan bod, maar meer niet. Het verhaal is er niet mee gediend. De lezer die even vermoedt dat Adrenaline, met haar parmantige staart, misschien de Gallische evenknie is van Greta Thunberg komt bedrogen uit.

Voor het einde van het verhaal is Adrenaline al naar elders vertrokken. Het traditionele feestmaal is nog als vanouds met everzwijnen. Die doorbraak is een stap te ver, al klinkt het aan de dis wel dat het geluk van de kinderen het allerbelangrijkste is. Ook in Gallië belijdt de oude generatie het liefst met de mond.