Opinie

Een ode aan een boekentempel

Lotfi El Hamidi

Zutphen. Er was een tijd dat ik die stad niet met het middeleeuwse Hanzeverbond associeerde, maar met de penitentiaire inrichting aldaar. Ex-gedetineerden uit Rotterdam-West waarschuwden hun jonge buurtgenoten die een criminele carrière overwogen; bespaar je moeder de reis van twee uur heen en twee uur terug voor een bezoek van nog geen uur. Zutphen, dat klonk in onze oren als een soort Goelagarchipel.

Maar denk ik nu aan Zutphen, dan denk ik allang niet meer (alleen) aan de gevangenis in de Achterhoek. Vorig jaar schreef ik over mijn bezoek aan de plaatselijke boekhandel Van Someren & Ten Bosch, van eigenaar Ine Soepnel. Als blijk van waardering kreeg ik een uitnodiging voor het 175-jarige jubileum van wat ze mooi haar „boekentempel” noemt, dat donderdagavond groots werd gevierd in de Buitensociëteit in Zutphen.

De drukbezochte avond in de concertzaal werd ingeluid met een eerbetoon aan de vorig jaar overleden dichter Armando. Een gymnasiast las uit zijn dichtbundel Liever niet voor, onder begeleiding van de meesterlijke accordeonist Oleg Lysenko, die eerder met Armando optrad.

Het werd daarna steeds sfeervoller in wat een strak geregisseerde avond moest zijn, maar niet zonder enkele kleine ontregelingen om Soepnel in het zonnetje te zetten. Het optreden van A.L. Snijders, die zijn drie zeer korte verhalen (ZKV’s) in vijf minuten had moeten voordragen maar ze in zijn voorbereiding niet onder de zes minuten en veertig seconden kreeg, was aan de zaal te horen zeer geestig, al begreep Snijders naar eigen zeggen niet wat er zo grappig was. Het sierde hem.

Melancholisch was de muzikale intermezzo van Eric Vaarzon Morel, die met zijn gitaarspel een ode bracht aan de laatste Moor, gebaseerd op de roman De Ongelukkige van Louis Couperus uit 1915. De laatste Moorse heerser van Granada, die in 1492 de sleutels overhandigde aan de katholieke vorsten, en bij een bergpas in de Sierra Nevada snikte, waarna zijn moeder hem toebeet: „Terecht huil je als een vrouw voor wat je niet kon verdedigen als een man.” Een zin die ik in mijn jeugd zo vaak hoorde dat ik later alle boeken verslond die met Andalusië te maken hadden.

A haven in a heartless world”, zo noemde Adriaan van Dis de boekhandel. Een bastion van beschaving, een plek waar de wereld aan je voeten ligt. Of in je handen. „Lezen maakt je weerbaar,” aldus Van Dis. „Niet gelukkig! Weerbaar.”

Koop je boek bij je lokale boekhandel, riep ik mensen vorig jaar op, want het zou zo zonde zijn als die mooie, bijzondere winkels uit het straatbeeld zouden verdwijnen. Het stelt in ieder geval gerust dat de letterentempel van Ine Soepnel moeiteloos het 200-jarig jubileum zal halen. Ik kijk er nu al naar uit.

Lotfi El Hamidi (L.elHamidi@nrc.nl @Lotfi_Hamid) schrijft op deze plek een wisselcolumn met Tom-Jan Meeus.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.