Opinie

Brexitbagger zanikt door

Frits Abrahams

Over de Brexit wil ik niets meer horen of lezen. Ik ben niet alleen Brexit-moe, maar vooral Brexit-moedeloos. Wanneer houdt dit gezeik nu eindelijk eens op?

In de media worden we elke dag bedolven onder Brexit-nieuws waar geen touw meer aan vast te knopen is. Aanvankelijk was ik geneigd dit aan mezelf te wijten, maar ik merk steeds meer dat de insiders nu ook het spoor bijster raken. „De handelsstromen tussen Noord-Ierland en het Britse vasteland zullen op een complexe manier worden geregeld, zo complex dat Brexit-minister Steve Barclay maandag tijdens een ondervraging bij een kamercommissie soms geen antwoord op vragen kon geven”, schrijft de correspondent van de Volkskrant.

Mij was dit al eerder in zijn verslag overkomen waar hij schreef: „Eigenlijk had de meaningful vote zaterdag al moeten plaatsvinden, maar middels een vijandelijk amendement maakten EU-gezinde afgevaardigden Johnsons motie tandeloos. Immers, zolang er geen uitstel was aangevraagd in Brussel kon het Lagerhuis geen goedkeuring verlenen.”

Bent u er nog? Ik niet meer, ik hang murw gebeukt tegen de touwen, niet meer in staat het verband te zien tussen de backstop, de meaningful vote en de Withdrawal Agreement Bill, die al dan niet geamendeerd nog naar het Lagerhuis moet voor een third reading. Drie maar? Dat moet een vergissing zijn omdat ik in NRC lees dat „er een week van procedurele schermutselingen in het verschiet ligt”.

Zo zanikt de Brexit-bagger maar door, als ik even Lucebert mag misbruiken. En dat alles omdat een machtsdronken populist, genaamd Boris Johnson, zo graag zijn lakens uitdeelt in het Verenigd Koninkrijk. Beter dan schrijver John le Carré in zijn nieuwste thriller kan ik het niet beschrijven: ‘Het Britse volk wordt linea recta naar een afgrond gemarcheerd door een stelletje rijke, elitaire zakkenvullers (‘elitist carpetbaggers’) die zich voordoen als mannen van het volk.’

Elk volk heeft zijn eigen politieke oplichters, bij ons praten ze de boeren en de xenofoben naar de (grote) mond, in het VK en de VS willen ze het liefst het hele democratische bestel opblazen.

Het wordt tijd dat Brussel tegen Johnson zegt: „Fuck off, Boris, we zijn het zat, het gezeur, het gemanipuleer, het gedreig, je wilt zo graag een No Deal, dan krijg je een No Deal, niet op 31 oktober, maar vanaf morgen. No ifs, no buts, toch? Zoek het verder maar uit met Trump, als je maar wel die miljarden euro’s overmaakt die jullie ons nog schuldig zijn. Je mag blij zijn dat je in je eigen land aan de macht kunt blijven omdat je belangrijkste tegenspeler óók een oplichter is.’’

Ja, het is zielig voor al die Engelse Nederlanders en Nederlandse Engelsen, maar we moeten voorkomen dat we allemáál zielig worden door toedoen van incompetente politici.

Daarna mogen we ons weer als vanouds amuseren met het grappige Britse nieuws, zoals die twee prinsen die elkaar het paleis uitknokken omdat de een de ander een watje vindt dat niet tegen de brute vulgariteit van de tabloids bestand is en om zijn verongelukte moeder begint te roepen. Geen konings-, maar een prinsdrama waarvan het grote voordeel is dat het voor iedereen al bij de ‘first reading’ volkomen begrijpelijk is. We hebben immers allemaal weleens met onze grote broer/ons broertje geknokt.