Casey Affleck zwerft als ‘Dad’ met zijn dochter door een desolate wereld in ‘Light of My Life’.

Casey Affleck: ‘Mijn angst als vader zit in Light of My Life’

Interview Casey Affleck Casey Affleck, in opspraak geraakt door #metoo, regisseerde het post-apocalyptische drama ‘Light of my Life’. „Mijn film draagt feministische waarden uit.”

Acteur Casey Affleck bevindt zich niet in een heel comfortabele positie. Op de jongste editie van het filmfestival van Berlijn praat hij met de pers om zijn nieuwe film als acteur, regisseur en scenarist onder de aandacht te brengen. Light of My Life is een roadmovie over een vader (‘Dad’, Affleck zelf) en zijn 11-jarige dochter (‘Rag’, Anna Pniowsky in haar eerste hoofdrol). Het meisje gaat als een jongen door het leven. In een post-apocalyptische wereld is een dodelijk virus uitgebroken dat alleen vrouwen treft. De weinige vrouwen die nog niet zijn geveld, worden belaagd, als potentiële dragers van de ziekte.

Maar Affleck is ook een van de mannen die in opspraak kwam door #metoo. Tijdens de opnamen van zijn pseudo-documentaire I’m Still Here (2010) zou hij zich seksueel hebben opgedrongen aan twee vrouwelijke medewerkers van de film. De zaken werden juridisch geschikt. Afflecks Oscar voor beste acteur voor zijn hoofdrol als rouwende klusjesman in Manchester by the Sea was in 2017 om die reden omstreden. In 2018 zag hij ervan af om de Oscar voor beste actrice uit te reiken, hoewel de traditie voorschrijft dat de winnaar van de prijs voor beste acteur die prijs een jaar later op het gala mag uitreiken.

Affleck zit daarom niet heel ontspannen met de pers te praten in Berlijn. Hij weet dat hij niet alleen vragen over zijn nieuwe film kan verwachten, maar ook over #metoo. Dat hij in zijn nieuwe film een vader speelt die zijn dochter probeert te beschermen in een misogyne wereld, maakt de situatie extra precair.

Hoe kwam u op het idee van een mysterieus virus dat alleen vrouwen treft?

„Het beeld van een wereld die in de greep is van een pandemie is voor mij in de eerste plaats de achtergrond en de setting. De hoofdreden dat ik de film wilde maken, was dat ik iets wilde doen met mijn ervaringen als vader met de opvoeding van mijn kinderen. Toen ik aan het scenario werkte waren mijn kinderen een jaar of tien. In die fase kom je steeds weer voor de vraag te staan in hoeverre je kinderen moet beschermen voor alles wat er in de wereld met ze kan gebeuren, en in hoeverre je ze juist hun vrijheid en onafhankelijkheid moet gunnen.

„Elke ouder leeft met de angst dat kinderen iets kan overkomen. De wereld kan soms echt heel beangstigend zijn. Meestal zijn dat angsten die niet echt ergens op zijn gebaseerd. Maar om er een drama van te maken dat geschikt is voor een film moet je die angsten een zekere geloofwaardigheid geven. Je kunt geen opwindende film maken over de angst dat je kind bij het oversteken wordt aangereden door een auto.

„Daarom wilde ik een filmwereld in het leven roepen die werkelijk heel gevaarlijk is, een wereld die er specifiek op uit is om een kind iets aan te doen. Ouders kunnen zich echt zo voelen op de momenten dat ze het meest bezorgd en neurotisch zijn.”

Lees hier de recensie van ‘Light of My Life’

In de film staat opvoeden inderdaad in het teken van angst. Moeten ouders zich niet ook wapenen tegen hun eigen angsten?

„Natuurlijk draait alles om de balans tussen angst en vertrouwen. Je wilt niet volkomen paranoïde zijn over alle gevaren die kinderen bedreigen, maar je wilt ook geen totaal naïef en onnozel idee hebben over hoe de wereld in elkaar zit. De vader in de film moet laveren tussen die uitersten.”

Was ‘The Road’ van Cormac McCarthy, de beroemde roman over een rondtrekkende vader en zijn zoon in een post-apocalyptische wereld, een belangrijke inspiratiebron voor u?

„Absoluut. Ik hou enorm van al zijn boeken. Hij is een briljante schrijver. Vooral het boek heeft me geïnspireerd, veel meer dan de film die ervan is gemaakt. Ook een film als Witness met Harrison Ford was een grote inspiratiebron. Maar op het moment dat je gaat zitten aan een bureau om aan het scenario te werken, komt daar onherroepelijk jouw eigen, persoonlijke verhaal uit, zelfs al zou je dezelfde kant op willen gaan als bepaalde inspiratiebronnen.

„In een verhaal dat zich afspeelt in een post-apocalyptische wereld vallen alle kleine, alledaagse zorgen weg. Je kunt een verhaal vertellen dat zich helemaal richt op de essentiële thema’s van het leven. Daarom is het genre voor veel mensen zo aantrekkelijk. Dit is gewoon mijn eigen versie daarvan.”

De film heeft een zekere feministische lading. Tegelijk bent u zelf in opspraak gekomen door #metoo. Maakt dat de film niet lastig uit te brengen op dit moment?

„Ik sta er helemaal achter om de film nu uit te brengen. Het gaat over een meisje dat gaandeweg leert voor zichzelf op te komen en zich staande te houden in de wereld. Misschien dat sommige mensen de film zullen zien als een soort antwoord op #metoo. Maar dat is echt niet het geval. Ik heb het verhaal jaren geleden al geschreven. Voordat het debat over #metoo echt losbarstte was de film al voltooid.

„Ik moet voor lief nemen of mensen het kunnen waarderen dat de film bepaalde feministische waarden uitdraagt, of dat ze dat juist niet zullen accepteren. De film draagt de waarden uit waarmee ik ben opgevoed. Dat zijn voor een belangrijk deel ook de waarden van de beweging rond #metoo.”

Bent u bezorgd dat mensen dat van u niet accepteren, gezien uw hele bagage?

„Dat weet ik gewoon niet. Ik hoop dat mensen de film met een open geest zullen willen zien. Maar ik heb daar verder geen zeggenschap over. Dat is ieders eigen verantwoordelijkheid.”

Kunt u niet dieper ingaan op uw eigen verhaal vanwege juridische afspraken die zijn gemaakt?

„Ik mag alles zeggen. Maar ik weet gewoon niet wat ik hier verder nog aan kan toevoegen.”