Recensie

Recensie Film

‘Light of My Life’: duisternis en doem zonder compromis

Drama ‘Light of My Life’ toont meer dan de wanhoop in een post-apocalyptische samenleving. De survivalfilm gaat ook over opvoeding, een beschermende vader en een dochter die vrouw wordt.

Casey Affleck en Anna Pniowsky in ‘Light of My Life’.
Casey Affleck en Anna Pniowsky in ‘Light of My Life’. Foto Cate Cameron

Het duurt even voor je beseft waar je naar kijkt. Een vader (Casey Affleck) en zijn elfjarige dochter Rag (Anna Pniowsky) trekken met een tentje door de bossen. Hun relatie is intiem: de eerste twaalf minuten vertelt pa een verhaaltje voor het slapen gaan, over twee vossen en de ark van Noach. „Ben ik ook de enige van mijn soort”, vraagt Rag.

Ze zwerven rond met goed ingedrild wantrouwen. Rag kleedt zich als een jongetje, elke kampeerplek wordt afgezet met struikeldraad en er ligt altijd een vluchtplan klaar bij ‘rood alarm’. Elk medemens is rood alarm. Alleen op de wereld dus, maar is deze vader een mensenschuw wrak die zijn dochter van de wereld afschermt, zoals onlangs in speelfilm Leave no Trace? Of is dit post-apocalyptische survival zoals The Road (2009)?

Pas na zo’n half uur blijkt het vooral dat laatste: tien jaar terug werd de mensheid gehalveerd door een pandemie en implodeerde de samenleving in wanhoop en wetteloosheid. Maar Light of My Life gaat ook over opvoeding, over een beschermende vader met een dochter die vrouw wordt, wat hun situatie nog uitzichtlozer maakt. De mensheid is de vijand; zelfs in de marge van de samenleving – verstopt in een verlaten huis met twee mummies in de kelder – loert gevaar. Zwerven is hun enige optie, een thuis uitgesloten.

Lees ook een interview met regisseur Casey Affleck over ‘Light of My Life’

Survivalfilm Light of My Life is een passieproject van acteur-regisseur Casey Affleck, die ook het script schreef. Zware kost, maar met een trage escalatie die je steeds bij de les houdt. Gaandeweg ontsluiert zich via kleine hints en suggesties een grimmige wolvenwereld die goedheid consequent afstraft – ook de deugdzame vader ontkomt daar niet aan. Affleck speelt hem zoals hij dat kan: een broeierige, stuurse eenling, gekweld door flashbacks over zijn overleden vrouw (het sluw gecaste feministische icoon Elisabeth Moss). Pniowsky overtuigt als zijn trouwe, maar nieuwsgierige en kritische dochter.

Light of My Life voegt op zich weinig toe aan het dystopische genre, maar boezemt respect in vanwege zijn compromisloze keus voor duisternis en doem. Hoeveel slagen vader en dochter ook winnen, hun oorlog lijkt al verloren. Dat zie je niet vaak in Amerikaanse films.