Recensie

Recensie Theater

‘De Toverfluit’ ziet er gelikt uit, maar de uitvoering zwalkt

Jeugdtheater In deze moderne versie van Mozarts opera ‘De toverfluit’ komen klassiek, hiphop, toneel en dans bij elkaar.

In ‘De Toverfluit’ maakt de beeldschone, futuristische setting een verpletterende eerste indruk, maar dat niveau houdt helaas geen stand.Foto Sanne Peper
In ‘De Toverfluit’ maakt de beeldschone, futuristische setting een verpletterende eerste indruk, maar dat niveau houdt helaas geen stand.Foto Sanne Peper

Pamina, een heel gewoon meisje uit Amstelveen, ligt ’s nachts in haar bed. Ze hoort haar ouders weer ruziën en verstopt zich onder de dekens. Zo komt ze in de ruimte terecht, waar ze door Zon wordt gevangen – die trouwens verdacht veel op haar vader lijkt – om haar bij haar moeder Nacht vandaan te houden. Gelukkig wordt Tamino, een astronaut uit de zesentwintigste eeuw, er door Nacht op uitgestuurd om haar te komen redden.

Regisseur Paul Knieriem en librettist Daniël van Klaveren geven hun moderne versie van de klassieke opera De toverfluit een futuristische setting mee, die beeldschoon wordt ingevuld door decorontwerper Morgana Machado Marques en kostuumontwerper Jorine van Beek. De aankleding geeft het geheel de uitstraling van een Daft Punk-concert, wat een prettig vervreemdende werking heeft. Bovendien geeft componist Genevieve Murphy de muziek van Mozart een verfrissende draai, met veel ruimte voor elektronica, beatboxing en hiphop.

De verpletterende eerste indruk die De toverfluit hierdoor maakt houdt echter geen stand. Al gauw blijkt dat de makers er geenszins in geslaagd zijn om een samenhangend verhaal uit het bronmateriaal te destilleren. De opera raakt al snel verstrikt tussen de impuls om het verhaal te moderniseren en recht te doen aan het oorspronkelijke stuk, waardoor de invulling van de personages zwak blijft, plotpunten nooit worden ingelost en de toon alle kanten op slaat. Het helpt niet dat de hoofdrollen worden gedragen door operazangers die niet als acteurs zijn opgeleid – hoewel ze door fijne bijrollen van met name Nadia Amin, Guus van der Steen en Carl Refos worden ondersteund, is het spel van Meneka Senn (als Pamina) en Georgi Sztojanov (als Tamino) te vlak om hun personages (laat staan hun wederzijdse verliefdheid) tot leven te laten komen.

Ondanks het evidente vakmanschap van alle betrokkenen blijft deze Toverfluit zo een schitterende maar volstrekt lege huls.